Herskipaleiðangur í Barentshaf – Breytt staða Íslands

Hinn 4. maí síðastliðinn sigldu þrír bandarískir tundurspillar og bresk freigáta ásamt birgðaskipi úr Bandaríkjaflota inn á Barentshaf. Bandarísk herskip höfðu ekki komið þangað frá því um miðjan níunda áratuginn. Þann 1. maí höfðu bandarísku og bresku skipin æft gagnkafbátahernað í norður Noregshafi vestur af Tromsö ásamt bandarískri eftirlits og kabátaleitarflugvél og bandarískum kafbáti.

Yfirlýst markmið með leiðangrinum í Barentshaf var að sýna áhuga Bandaríkjanna og Bretlands á norðurslóðum, undirstrika frelsi til siglinga þar, sýna flaggið eins og sagt er, sem og að æfa og þjálfa við aðstæður í norðri. Skipin sigldu til baka úr Barentshafi 8. maí.

Leiðangurinn felur í sér enn eina vísbendingu á undanförnum árum um hvernig hernaðarleg þungamiðja á Atlantshafi færist miklu norðar en áður. Jafnframt breytist hernaðarleg staða Íslands og hlutverk, þar á meðal varðandi eftirlit og kafbátaleit með flugvélum. Eftirliti yfir norður Noregshafi og Barentshafi verður einkum sinnt frá norður Noregi en einnig virðist Skotland hafa hlutverki að gegna.

Vægi Íslands og GIUK-hliðsins svonefnda (hafsvæðin milli Grænlands, Íslands, Færeyja, og Bretlands) minnkar vegna tveggja stórra áhrifaþátta, sem færa þungamiðjuna norðar. Í fyrsta lagi er Norðurfloti Rússlands of lítill til að ógna hagsmunum NATO á úthafinu. Engar líkur eru á að það breytist. Þvert á móti. Norðurflotinn kemur lítið út á Atlantshaf, enda verður hann að beina takmörkuðum styrk að því að sinna forgangsverkefninu, sem er að verja mikilvægan hluta kjarnorkuherstyrks Rússlands í kabátum i Barentshafi. Í öðru lagi hafa komið til sögu hjá Norðurflotanum langdræg vopn sem annars vegar valda því að hann þarf miklu síður að sækja út á Atlantshaf og hins vegar því að þýðing Barentshafs og norður Noregshafs eykst verulega fyrir NATO (um þetta var ítarlega fjallað hér á vefsíðunni í pistli 29. janúar 2020).

Þrátt fyrir lok kalda stríðsins og fall Sovétríkjanna 1991 héldu Rússar áfram úti í Barentshafi kafbátum búnum langdrægum eldflaugum sem bera kjarnaodda. Það lýtur að grundvallarhagsmunum Rússlands. Af þeim sökum eru varnir Barentshafs forgangshlutverk Norðurflotans rússneska sem hefur bækistöðvar á Kolaskaga.

Í kalda stríðinu miðaði sovéski Norðurflotinn við að í stríði yrðu framvarnir úti á Norður Atlantshafi við GIUK-hliðið svonefnda milli Grænlands, Íslands, Færeyja og Bretlands. Nú hefur rússneski Norðurflotinn takmarkaða burði til þess enda miklu minni en sovéski forverinn.

Norðurflotinn kemur því í litlum mæli út á Atlantshaf. Kafbátar hans hafa verið þar í aðeins örfá skipti á undanförnum árum. Ofansjávarflotinn er ekki úthafsfloti nema að litlu leyti. Í honum eru aðallega skip af smærri gerðum til verndar heimahöfum. Af þessum sökum má ætla að Norðurflotinn geri fremur ráð fyrir framvörnum Barentshafs í norðanverðu Noregshafi en við GIUK-hliðið. Til marks um það er að í ágúst 2019 æfði hann á því svæði vestur af Tromsö. Þá fór stærsta kafbátaæfing hans í mörg ár fram á svipuðum slóðum í október-nóvember það ár og reyndar einnig enn norðar í “hliði” milli Bjarnareyjar og norður Noregs. Bresk-bandaríska æfingin 1. maí, sem fyrr var getið, var einmitt haldin í norður Noregshafi vestur af Tromsö. 

Annað sem veldur því að hernaðarleg þungamiðja færist langt norður fyrir Ísland og GIUK hliðið er að Norðurflotinn er að byrja að taka í notkun langdrægar stýriflaugar af svonefndri Kalibr gerð í herskipum og kafbátum. Það mun auka verulega hernaðarþýðingu norðurslóða, gefa þeim nýtt og stóraukið hlutverk varðandi hernaðarjafnvægið í Evrópu. Það ræðst af því að nýju flaugarnar geta náð til skotmarka á meginlandinu frá skipum og kafbátum í norðanverðu Noregshafi og Barentshafi. Það hefði mikla hernaðarlega þýðingu færi svo ólíklega að til átaka kæmi milli NATO og Rússlands. Jafnframt eykst mikilvægi þessara svæða fyrir NATO sem þyrfti í átökum enn frekar en áður að geta sótt inn á þau til þess meðal annars að ná til herskipa og kafbáta sem bæru stýriflaugarnar.

Í pistli á þessari vefsíðu í janúar síðastliðnum var meðal annars fjallað um framangreinda þróun alla. Þar kom fram að hennar vegna “…yrði floti Bandaríkjanna og flotar annarra NATO ríkja að búa sig undir að geta barist enn lengra í norðri en áður til að koma í veg fyrir ógn frá hinum nýju flaugum Norðurflotans.  Eftir því sem sækja þyrfti lengra inn á meginathafnasvæði hans og heimahöf ykist auðvitað áskorun og áhætta NATO flotans. Geta flota NATO ríkjanna til að berjast við Norðurflotann langt norður í höfum yrði að vera sýnileg og trúverðug til að styrkja fælingarstefnu NATO gagnvart Rússlandi.” Ályktunin var að “Samkvæmt því má búast við auknum umsvifum og æfingum herja NATO ríkja á norðurslóðum.”  Herskipaleiðangurinn í Barentshaf styður þá ályktun.

Ísland gegnir áfram almennu hlutverki varðandi liðsflutninga í lofti til Evrópu og stuðning við sókn NATO norður fyrir GIUK-hliðið og upp Noregshaf í hugsanlegum átökum á norðurslóðum, en þungamiðja aðgerða yrði langt fyrir norðan landið af fyrrnefndum ástæðum. Viðbúnaður á Íslandi yrði miklu minni á hættutíma eða í átökum, en gert var ráð fyrir í kalda stríðinu. Það sést meðal annars af forsendum í áætlunum bandaríska flughersins um viðhald og endurnýjun flughlaða á Keflavíkurflugvelli.

Það er áhugavert frá íslensku sjónarhorni að flugvélar frá Keflavíkurflugvelli tóku hvorki þátt í æfingunni í norður Noregshafi né leiðangrinum í Barentshaf, heldur að því er virðist flugvélar frá stöðvum á Bretlandi og í Noregi (reyndar hafa bandarískar eftirlits og kafbátaleitarflugvélar ekki verið á Keflavikurflugvelli á þessu ári frá því í fyrrihluta janúar).

Þann 4. maí flaug bandarísk kafbátaleitarflugvél af gerðinni P-8 til Barentshafs frá herstöð við Mildenhall á Bretlandi. Það er eina staðfesta ferð bandarískrar kafbátaleitarflugvélar til Barentshafs á þeim tíma, sem bresk-bandarísku herskipin voru á ferðinni (Mil Radar, 1. maí, 2020 – https://twitter.com/MIL_Radar/status/1256295563198435334) Þó má telja víst að slíkar flugvélar hafi verið með í för allan tímann eða því sem næst, ýmist frá Bretlandi eða norður Noregi.

Það kemur ekki á óvart að Keflavíkurflugvöllur hafi ekki verið notaður, enda sést þegar horft er á landakortið að Ísland er bæði sunnarlega og vestarlega miðað við norður Noregshaf og enn vestar miðað við Barentshaf. En fleira kemur til.

Bretar eru að byrja að taka í notkun sveit P-8 eftirlits og kafbátaleitarflugvéla sem verður staðsett í herstöð breska flughersins við Lossiemouth í Skotlandi og þar verða sérstaklega byggð flugskýli og öll nauðsynlega aðstaða að öðru leyti fyrir starfsemi og viðhald P-8 flugvéla. Bandarískar P-8 flugvélar nota Lossiemouth og virðast yfirleitt koma þangað frá Sigonella á Sikiley, þar sem um áratuga skeið hefur verið bækistöð bandarískra kafbátaleitarflugvéla og síðasta áratuginn sú eina í Evrópu. Bandarísku vélarnar hafa tímabundna viðveru í Lossiemouth meðan þær fljúga þaðan í eftirlitsferðir og til æfinga, og halda svo aftur til Sigonella. Nú er verið að endurnýja flugbrautir í Lossiemouth og líklegt að þess vegna hafi Mildenhall stöðin verið notuð, en ekki Lossiemouth, vegna bresk-bandarísku æfingarinnar í Noregshafi og leiðangursins í Barentshaf.

Samningur hefur verið gerður milli Breta og Bandaríkjamanna um samstarf í Lossiemouth og varðandi eftirlit á Norður Atlantshafi. Einnig hefur verið gerður samningur milli þessara aðila og norska hersins um samstarf við eftirlit, en Norðmenn eru líkt og Bretar að kaupa P-8 þotur. Þær verða staðsettar á herflugvelli við Evenes frá og með 2021 og þar verður aðstaða fyrir vélar af þessu tagi líkt og í Lossiemouth. Samstarfssamningarnir fela í sér að P-8 flugvélar þessara þriggja ríkja geta nýtt aðstöðu sem komið hefur verið upp fyrir P-8 flugvélar í Lossiemouth stöðinni, í Evenes stöðinni og á Keflavíkurflugvelli.

Evenes er skammt fyrir sunnan flugvöllinn í Andoya sem bandarískar kafbátaleitarflugvélar hafa notað tímabundið á undanförnum árum og þar hafa slíkar flugvélar norska hersins einnig verið staðsettar. Gera má ráð fyrir að Bandaríkjafloti muni í framtíðinni nota Evenes fyrir P-8 flugvélar eftir þörfum líkt og í Lossiemouth. Þá er þess að vænta eftir að norski herinn tekur P-8 vélar í notkun á árinu 2021 að hann sinni miklu af eftirliti NATO ríkja í norðurhöfum.

Það er álíka löng leið í lofti frá Íslandi og frá Skotlandi til norður Noregshafs og Barentshafs. Frá Andoya er auðvitað miklu styttra til þessara svæða en frá Íslandi eða Skotlandi og sama á við Evenes þegar aðstaðan þar verður tekin í notkun.

Af þessum ástæðum öllum er líklegt og eðlilegt að bandarískar kafbátaleitarflugvélar noti yfirleitt Evenes, og stundum Lossiemouth, vegna eftirlits á hafinu á norðurslóðum fremur en Keflavíkurflugvöll. Flugvélar frá honum komi til leiks ef rússneskir kafbátar eða herskip koma suður og vestur í Atlantshaf. Þannig hefur það verið í þau fáu skipti á undanförnum árum þegar rússneskir kafbátar hafa farið út á Atlantshaf. Þá hafa bandarískar kafbátaleitarflugvélar hafið eftirför frá Andoya og flutt sig til Keflavíkurflugvallar þegar kafbátarnir hafa haldið sunnar og inn á svæði við Ísland.

Þegar bandarísku og bresku herskipin stefndu inn í Barentshaf í byrjun maí hóf rússneski Norðurflotinn að fylgjast með þeim, fyrst með eftirlits og kafbátaleitarflugvélum af gerðinni Tu-142 sem flugu út á Noregshaf. Rússum var tilkynnt um gagnkafbáaæfinguna 1. maí og siglingu skipanna inn í Barentshaf og rússneski herinn fylgdi þeim að eigin sögn eftir í Barentshafi.

Bandaríkjamenn sendu eina njósna- (reconnaisance)fugvél af gerðinni RC-135 frá Mildenhall herstöðinni til Barentshafs 4. maí og breski herinn sendi þangað samskonar flugvél, sem þeir nefna Sentinel, hinn 5. maí frá herstöð við Waddington. Þessar tvær ferðir eru staðfestar (Mil Radar, 4. maí 2020 – https://twitter.com/MIL_Radar/status/125741935974983680 og 5. maí, 2020 – https://twitter.com/MIL_Radar/status/1257763673629700099) en afar líklegt er að fleirir njósnaferðir hafi verið farnar. Þegar bresk-bandaríska flotadeildin sigldi inn á Barentshaf brugðust Rússar auðvitað við eins og fyrr sagði. Það felur í sér ferðir rússneskra herskipa, kafbáta og flugvéla, sem hefur í för með sér mikið af fjarskiptum af margskonar tagi. Könnunarflugvélar eins og RC-135 og Sentinel eru meðal annars sérstaklega gerðar til að fylgjast með slíkum viðbrögðum og greina þau. Ekki er ólíklegt að einn tilgangur með leiðangrinum inn í Barentshaf hafi einmitt verið að fá tækifæri til þeirra hluta.

Greinin tengist eftirfarandi fyrri pistlum á vefsíðunni:

Er aukin samkeppni stórvelda á norðurslóðum? – 29. janúar 2020.

Lítil hernaðarleg umsvif Rússa við Ísland – 2, apríl 2019.

Bandaríski flugherinn hyggur á framkvæmdir á Keflavíkurflugvelli fyrir tæpa sjö milljarða króna – 13. mars 2019.

Heræfingin Trident Juncture 2018 og hernaðarleg þýðing norðurslóða – 14.október 2018.

Hernaðarleg staða Íslands í sögu og samtíma – 4. mars 2018.

Heimildir

Áhrif Covid-19 faraldursins á alþjóðavettvangi

Covid-19 faraldurinn hefur varpað ljósi á ýmis alþjóðamál. Hann staðfestir að í alþjóðakerfinu hafa einungis ríki þess í senn skýra skyldu til að sinna grundvallarþörfum fólks fyrir velferð og öryggi sem og einstaka getu til þeirra hluta. Jafnframt er óvissa um hvort tekst að bæta samvinnu um alþjóðlegar sóttvarnir, en einkum á vettvangi alþjóðaheilbrigðisstofnunarinnar. Hún hefur áður beðið hnekki vegna slælegra viðbragða við faröldrum en nú dragast mistök hennar inn í harðnandi samkeppni Bandaríkjanna og Kína.

Efnahagslegar afleiðingar faraldursins valda því að veikleikar Parísarsamningsins frá 2015 um loftslagsmál eru enn ljósari en áður. Kórónuveiran hefur hægt á hagkerfi heimsins og þannig haft í för með sér minni orkunotkun, sem í kjölfarið hefur leitt til minni losunar gróðurhúsalofttegunda. Afleiðingin er mikill efnahagssamdráttur, sem gefur skýra vísbendingu um hvað það mundi kosta án nýrra orkugjafa að ná markmiðum Parísarsamningsins.

Faraldurinn hefur veikt Evrópusambandið af því hann bæði varpar ljósi á og eykur á innri vandamál, sem ESB er ekki í stakk búið til að leysa. Hann undirstrikar að ESB er í erfiðri klemmu svo lengi sem það þróast ekki til sambandsríkis.

Covid-19 hefur ekki áhrif á grundvallaratriði í samkeppni Bandaríkjanna og Kína. Hún var til staðar löngu áður en faraldurinn kom upp. Hreyfiafl hennar lýtur að stærri þáttum en svo að faraldurinn breyti miklu.

Efnisyfirlit:    Mikilvægi ríkjanna í alþjóðakerfinu; – Kórónuveiran, efnahagssamdrátturinn af hennar völdum og vandi loftslagsmálanna; – Faraldurinn staðfestir alvarlega veikleika Evrópusambandsins – Þeir knýja á um sambandsríki, sem er ekki í sjónmáli; – Harðnandi samkeppni Bandaríkjanna og Kína er að mestu óháð faraldrinum.

Að svo komnu máli virðist Covid-19 faraldurinn hafa breytt alþjóðamálum minna en ætla mætti í ljósi þess hve alvarlegar og fordæmalausar aðstæður hann hefur skapað í mörgum ríkjum. Hann virðist einkum hafa þau áhrif að varpa ljósi á ýmis mikilvægar hliðar mála fremur en að breyta þeim í meginatriðum. Hér verður auðvitað að slá mikilvægan fyrirvara sem lýtur að því hve lengi faraldurinn kann að vara og hve alvarlegur efnahagssamdrátturinn hans vegna verður.

Miklar hraðar breytingar í alþjóðastjórnmálum eru sjaldgæfar í sögunni og kórónufaraldurinn breytir því ekki. Til róttækra breytinga hefur yfirleitt þurft stórstyrjaldir, sem breyta strúktúr alþjóðakerfisins í grundvallaratriðum, það er uppbyggingu þess, fjölda stórvelda í því og valdreifingu.

Styrjöld leiddi reyndar ekki til falls Sovétríkjanna, heldur ytri og innri veikleikar, þar á meðal af völdum þjóðernishyggju í sovétlýðveldunum. En fall þessa stórveldis gerbreytti strúktúr alþjóðakerfisins og þar með heimsmálunum. Þá er Kína rísandi stórveldi, sem hefur þegar valdið miklum breytingum á strúktúr alþjóðakerfisins, sem stafa þó enn sem komið er að minnsta kosti einkum af efnhagslegum uppgangi Kína.

Löngu áður en faraldurinn kom til hafði alþjóðavæðing náð nýjum hæðum í veröldinni, aðallega af tæknilegum ástæðum, sem lutu að samgöngum, tölvutækni og fjarskiptum. Þessir þættir eru auðvitað áfram til staðar, en einnig væntanlega hvati til að viðhalda og auka alþjóðavæðingu. Hún hefur á undanförnum áratugum haft rík jákvæð áhrif á hagvöxt, lífskjör og velferð í heiminum. Að svo komnu virðist ekki ástæða til að ætla að kórónuveirufaraldurinn veiki alþjóðavæðinguna í grundvallaratriðum.

 

Mikilvægi ríkjanna í alþjóðakerfinu – óviss samvinna um sóttvarnir

Þótt kórónuveiran virði ekki landamæri hefur faraldurinn hnykkt á þýðingu hins fullvalda ríkis (sovereign state) í alþjóðakerfinu. Faraldurinn hefur staðfest að þrátt fyrir alþjóðavæðingu og alþjóðastofnanir eru ríkin einu aðilarnir á alþjóðavettvangi sem hafa skýra skyldu til að sinna grundvallarþörfum fólks fyrir velferð og öryggi. Enda eru það ríki en ekki alþjóðastofnanir, sem fólk horfir til um hjálp þegar hætta steðjar að og ríkin hafa jafnframt einstaka lögformlega stöðu og einstakt afl til þess að verja fólk. Undantekning að vissu marki laut að aðgerðum Seðlabanka Evrópu gegn efnahagslegum afleiðingum faraldursins eins og fjallað er um síðar í pistlinum.

Þrátt fyrir brokkgeng viðbrögð flestra ríkisstjórna framan af við Covid-19 tóku þær við sér þegar syrti í álinn. Þá nýttu þær formlega stöðu sína, fullveldisrétt, landamæri og aðrar bjargir til að mæta faraldrinum og draga úr honum.

Þótt ríki hafi verið í lykilhlutverki varðandi viðbrögð við Covid-19 kalla farsóttir og hætta á þeim eðli máls samkvæmt á nána alþjóðlega samvinnu og skilvirkar alþjóðastofnanir ef tryggja á skjót og samræmd viðbrögð. Faraldurinn varpaði ljósi á alvarlega veikleika í þessu efni. Þeir munu væntanlega leiða til kröfu í kjölfarið um úrbætur. Alþjóðlegar sóttvarnir svara augljósri sameiginlegri þörf – svipað og alþjóðasamstarf um flugumferðarstjórn og veðurfræði til dæmis – sem fyrst og fremst eru tæknileg mál (functional) sem má og á að leysa utan við pólitík og deilur enda hafi öll ríki sömu þörf fyrir samstarfið og sama ávinning af því. Hvort þannig tekst að bæta samstarf um sóttvarnir á heimsvísu er þó óvíst meðal annars vegna þessa að faraldurinn dróst inn í harðnandi samkeppni milli Kína og Bandaríkjanna eins og geint er nánar frá síðar í pistlinum.

Ennfremur há ýmsir veikleikar alþjóðaheilbrigðisstofnuninni, þar á meðal pólitískir. Hún hlaut harða gagnrýni fyrir slök viðbrögð við Ebola faraldrinum í Vestur-Afríku 2014 og stóð sig einnig slælega framan af Ebola faraldri í Alþýðulýðveldinu Congo 2019. Í báðum tilvikum virðist stofnunin hafa látið undan pólitískum þrýstingi ríkisstjórna sem töldu sig hafa hag af því að gera lítið úr hættunni eða fela hana.

Sama átti við vikum saman þegar Covid-19 faraldurinn var að ná sér á strik í mörgum ríkjum auk þess að stofnunin gekk vitandi eða óafvitandi á sama tíma erinda kínverskra stjórnvalda sem reyndu að fela faraldurinn eftir að að hann var hafinn í Kína. Kínversk stjórnvöld reyndu einnig að fela raunverulega útbreiðslu SARS veirunnar 2003, en fengu fyrir harða gagnrýni þáverandi forstjóra WHO (Gro Harlem Brundtland, fyrrverandi forsætisráðherra Noregs). Nú er hugsanlegt að stofnunin hafi veikst varanlega vegna framkomu hennar og kínverskra stjórnvalda á fyrstu vikum Covid-19 faraldursins.

Fljótlega eftir að faraldurinn hafði náð sér á strik kom krafa frá fjölda ríkja um að starfshættir alþjóðaheilbrigðisstofnunarinnar yrðu endurskoðaðir og viðbrögð hennar við Covid-19 rannsökuð. Hinn 18 maí samþykktu aðild­ar­ríkin að hefja “hlutlæga, óháða og heildstæða” rann­sókn á “alþjóðlegum viðbrögðum” við kór­ónu­veirufaraldrin­um, þar á meðal á viðbrögðum stofnunarinnar. Hvernig tekst til með rannsóknina kann að skipta miklu máli fyrir fyrir möguleika á alþjóðlegri samvinnu um sóttvarnir.

 

Kórónuveiran, efnahagssamdrátturinn af hennar völdum og vandi loftslagsmálanna

Gróðurhúsalofttegundir virða ekki landamæri fremur en kórónuveiran. Gróðurhúsaáhrifin eru hins vegar þess eðlis að ólikt veðurfræðum, flugumferðarstjórn, og sóttvörnum er þess ekki kostur að gera gróðurhúsaáhrifin fyrst og fremst að tæknilegu viðfangsefni, sem í aðalatriðum megi halda utan við ólíka hagsmuni ríkja og pólitískar deilur. Þvert á móti eru loftslagsmálin hápólitísk sakir þess að þau snerta mikla og ólíka hagsmuni ríkja og ríkjahópa og þess hve náið þau tengjast hagvexti og lífskjörum. Faraldurinn varpar skýru ljósi á það.

Líkt og gert er í fyrri pistlum um loftslagsmál á vefsíðunni skal tekið fram hér að höfundur hefur ekki þekkingu til að fjalla um vísindalega hlið mála. Þess í stað byggir umfjöllunin á pólitísku en einkum alþjóðapólitísku sjónarhorni. Til grundvallar er lögð sú stefna sem mótuð hefur verið á alþjóðavettvangi um að Jörðin hlýni af mannavöldum og að gera verði ráðstafanir til að takmarka hlýnunina. Stefna þessi birtist í Parísarsamningnum frá 2015 um loftslagsmál og sameiginlegu markmiði í honum um að halda hlýnun Jarðar innan við 2 gráður, helst við 1.5 gráður.

Í kjölfar Parísarsamningsins hefur loftslagsnefnd Sameinðu þjóðanna gefið út að setja verði markið ákveðið við 1.5 gráður og að stórlega verði þegar á næstu árum að herða róðurinn við að minnka losun gróðurhúsalofttegunda. Enn er unnið að því að koma Parísarsamningnum á framkvæmdastig en takmarkaður árangur orðið að svo komnu í viðræðum um lykilatriði sem varða það.

Vandi samninga um aðgerðir í loftslagsmálum lýtur í hnotskurn að því að losun gróðurhúsalofttegunda sem hefur áhrif á hlýnun Jarðar ræðst af orkubúskap mannkynsins. Hann byggir aðallega á jarðefnaeldsneyti, það er olíu, kolum og jarðgasi. Það yrði afar dýrt að minnka verulega notkun þessara orkugjafa til að draga svo úr losun að markmiðum Parísarsamningsins yrði náð. Loftslagsnefnd Sameinuðu þjóðanna telur enda að það kalli á „fordæmalausar breytingar“ á samfélögum ríkja heims að halda hlýnun við 1.5 gráður.

Orkugjafar frá jarðefnaeldsneyti mæta um 80 prósentum af heildarorkuþörf mannkynsins. Hlutfallið hefur haldist að mestu óbreytt í um fjóra ártugi og er talið geta lækkað einungis um nokkkur prósent – í um 75 prósent á næstu 20 árum.  Því er ljóst að það að minnka verulega notkun jarðefnaeldsneytis og losun gróðurhúsalofttegunda í kjölfarið leiðir að óbreyttu til skertra lífskjara í heiminum sem og til skertra möguleika á betri lífskjörum í framtíðinni. Hér er þess ekki kostur að fara út í það, en nefna má í þessu samhengi að milljarður manna í heiminum hefur engan aðgang að rafmagni. Þrír milljarðar manna brenna kolum, viðarkolum og taði til að elda mat. Það veldur öndunarfærasjúkdómum í heiminum sem enn dregur að talið er eina og hálfa milljón manna til dauða á hverju ári. Þá skiptir miklu varðandi loftslagsmálin að lífskjör hafa þrátt fyrir allt batnað verulega í mörgum þróunarríkjum. Af þeim sökum leiðir vaxandi millistétt í þeim til aukinna krafna um neyslu og um lífskjör og lífshætti í átt til þess sem er í þróuðu ríkjunum. Það kallar að óbreyttum orkubúskap á enn aukna notkun jarðefnaeldsneytis í heiminum.

Spár gera ráð fyrir að losun gróðurhúsalofttegunda haldi áfram að aukast enda er vaxandi orkuþörf í heiminum áfram aðallega mætt með jarðefnaeldsneyti. Núverandi möguleikar á sviði vindorku og sólarorku munu vera mjög langt frá því að breyta þessu á heimsvísu. Svo minnka mætti losun gróðurhúsalofttegunda í samræmi við markmið Parísarsamningsins þyrfti orkubúskapur mannkynsins að taka stakkaskiptum.

Tækist að þróa aðra orkugjafa þannig að þeir yrðu samkeppnisfærir við jarðefnaeldsneyti mundi kostnaðurinn af aðgerðum í loftslagsmálum ekki ráða ferð né heldur alþjóðapólitíkin. Það hefði miklu minni þýðingu en áður hvernig kostnaður skiptist milli ríkja og ríkjahópa og hvernig hann hefði áhrif á samkeppnisstöðu. Endanlega mundu þessi atriði, og sjálf alþjóðastjórnmálin, ekki skipta máli vegna þess augljósa ávinnings sem allir hlytu af því nýta nýju hreinu orkugjafana.

Tengsl milli hagvaxtar, orkunotkunar og losunar gróðurhúsalofttegunda eru auðvitað almennt skýr og þekkt. Losun í heiminum minnkaði um 3% í kjölfar fjármálakreppunnar 2008 en jókst fljótlega aftur þegar hagvöxtur tók við sér á ný. Alþjóðaorkumálastofnunin telur að vegna samdráttar af völdum kórónuveirufaraldursins gæti losun í heiminum minnkað um 8% á árinu 2020. Afleiðingar þess birtast í hinum mikla efnahagslega samdrætti sem við blasir með tilheyrandi atvinnuleysi og skertum lífskjörum víða um heim og er mesti samdráttur í áratugi. Til samanburðar telur loftslagsnefnd Sameinuðu þjóðanna að losun þurfi að minnka um 7.6 prósent á hverju ári til 2030 eigi að takast að halda hlýnun við 1.5 gráður á öldinni.

Um leið og kórónuveirufaraldurinn veldur því að kostnaður af því að minnka verulega notkun jarðefnaeldsneytis verður svo sýnilegur sem raun ber vitni nú blasir áfram við óhjákvæmilegur vanmáttur alþjóðkerfsins til að uppfylla markmið Parísarsamningsins.

Það er einmitt kostnaðurinn af því að minnka notkun jarðefnaeldneytis sem stendur í vegi Parísarsamningsins. Kostnaður, sem væri langflestum ríkjum, ef ekki öllum, um megn, er meginástæða þess að samningurinn skuldbindur ekki aðildarríkin til að minnka losun gróðurhúsalofttegunda. Þeim er að mestu í sjálfsvald sett hvernig þau ætla að standa að málum.

Ekkert yfirríkjavald er til staðar til að taka bindandi ákvarðanir með meirihluta og til að framfylgja þeim með eftirliti og viðurlögum. Engin ætlan er uppi meðal ríkja heims að gera þá grundvallarbreytingu á alþjóðkerfinu að ýta fullveldinu til hliðar og setja ríkin undir yfirvald alþjóðastofnana; enda gæti ekki orðið samkomulag þar um.

Efnahagssamdrátturinn vegna faraldursins mun að líkindum valda því að pólitískur vilji meðal ríkisstjórna til að draga úr notkun á jarðefnaeldsneyti og losun gróðurhúsalofttegunda verður enn minni en áður. Fyrsta skrefið til að minnka losun umtalsvert væri að stórhækka verð á olíu, kolum og jarðgasi með augljósum afleiðingum fyrir efnahaginn almennt og vitanlega um leið fyrir möguleika til að rétta hann við að faraldrinum gengnum. Allar líkur eru á að í kjölfar hans fái hagvöxtur forgang en ekki loftslagsmál. Það gerðist eftir fjármálakreppuna 2008 og losun jókst á ný.

Það er ekki umdeilt að Parísarsamningurinn um loftslagsmál er veikburða andspænis risastóru verkefninu sem í honum felst. Efnahagslegar afleiðingar kórónuveirufaraldursins valda því að veikleikar samningsins til lengri og skemmri tíma eru enn ljósari en áður.  Umræða um loftslagsmálin fer gjarnan fram í litlum eða lausum tengslum við efnahagslegar afleiðingar aðgerða til að minnka notkun jarðefnaeldsneytis og losun gróðurhúsalofttegunda. Hvort faraldurinn breytir þessu á eftir að koma í ljós.

Hugsanlega mun Covid-19 faraldurinn á endanum, vegna þess hvernig hann varpar ljósi á efnahagslegar afleiðingar aðgerða, eiga þátt í því að stóraukið fé verði lagt til þess, meðal annarra af hálfu ríkisstjórna, að reyna að þróa aðra orkugjafa en jarðefnaeldsneyti. Þá er átt við sólarorku og kjarnorku og þannig að umbreyti á orkubúskap mannkynsins. Meðfram þessu kann önnur afleiðing faraldursins að verða sú að ríki heims leggi stóraukna áherslu á að að setja fé á næstu árum og áratugum í að reyna að þróa skilvirkar aðferðir til að ná koltvísýringi í umtalsverðu magni úr andrúmsloftinu.

 

Faraldurinn staðfestir alvarlega veikleika Evrópusambandsins – Þeir knýja á um að það verði að sambandsríki, sem er ekki í sjónmáli

Faraldurinn hefur veikt Evrópusambandið. Annars vegar stafar það af slælegum viðbrögðum af hálfu sambandsins við sjálfum faraldrinum þegar hann var að ná sé á strik í álfunni. Hins vegar kom í ljós að ESB gat ekki rétt efnahagslega veikburða aðildarríkjum þá hjálparhönd sem þau vildu fá þegar fjárhagslega áfallið vegna faraldursins blasti við þeim. Í kjölfarið var allt útlit fyrir enn versnandi skuldastöðu þeirra. Jafnframt blasti við vandi, sem ESB er enn ekki í stakk búið til að leysa. Rökrétt leið til að bæta úr því væri að auka samrunaþróunina til sambandsríkis, en pólitískar forsendur eru ekki fyrir því. Nú er uppi tillaga af hálfu voldugustu ríkja ESB, sem er gerð til að forða því að vandræði sambandsins komi í veg fyrir að það aðstoði aðildarríkin sem verst verða fyrir barðinu á efnahagslegum afleiðingum Covid-19.

Efnahagslegar afleiðingar faraldursins hafa bitnað einkar illa á Grikklandi, Ítalíu og Spáni. Þótt staða mála sé ekki eins í þessum ríkjum öllum þá eiga þau sameiginlegt að hafa búið við langvarandi efnahagsvanda og miklar skuldir sem og að gengi evrunnar hefur verið þeim óhagstætt. Þau hafa því öll takmarkaða burði til að taka á sig efnahagslegan skell af því tagi sem faraldurinn veldur.

Seðlabanki Evrópu brást vissulega við með því að byrja að kaupa skuldabréf af ríkjunum sem stóðu höllum fæti. Hins vegar eykst jafnframt skuldavandi umræddra ríkja enda eru þau með kaupunum að auka skuldir og á þeim löku kjörum sem lánshæfismat þeirra leiðir til. Þau fóru því fram á það með stuðningi 6 annarra evruríkja (Frakklands, Portúgals, Slóveníu, Lúxemborgar, Írlands og Belgíu) að gefin yrðu út sameiginleg skuldabréf allra evruríkjanna vegna kórónuveirufaraldursins. Svonefnd kórónuskuldabréf (corona bonds). Skuldir veikburða ríkjanna hefðu þá aukist miklu minna en ella og kjörin verið mun betri af því skuldabréfin hefðu verið á ábyrgð allra þar á meðal Þýskalands og fleiri ríkja með traust lánshæfismat. Vandinn er sá að ríki norðar í ESB, með Þýskaland, í fararbroddi vildu ekki bera þannig ábyrgð á skuldum aðildarríkjanna, en einkum Miðjarðarhafsríkjanna þriggja. Einnig var uppi ótti við að sameiginleg skuldabréfaútgáfa mundi jafnvel auka á agaleysi við efnahagsstjórn í þeim ríkjum og gera illt verra.

Stjórnlagadómstóll Þýskalands bætti í byrjun maí í vanda ESB varðandi björgunaraðgerðir með því að úrskurða að evrópski seðlabankinn hefði farið út fyrir valdheimildir sínar með skuldabréfakaupunum. Bankinn þarf nú að sýna fram á að hann hafi gætt meðalhófs við þau. Óháð niðurstöðu í því efni stendur eftir að með þessu tók þýski dómstóllinn fram fyrir hendurnar á dómstóli ESB, Evrópudómstólnum. Það er atlaga að grundvallarreglum í starfsemi ESB, sem kann hæglega að draga dilk á eftir sér fyrir sambandið.

Í grunninn endurspeglar úrskurður þýska dómstólsins það að samrunaþróunin í ESB hefur ekki leitt til sambandsríkis. Úskurðurinn minnti í reynd á að þess vegna gilda enn stjórnarskrár aðildarríkjanna. Í kjölfar úrskurðarins stóð sú staðreynd í vegi fyrir aðgerðum til að hjálpa þeim ESB ríkjum sem verst eru að fara efnhagslega út úr kórónuveirufaraldrinum. Nú var ljóst að kaup evrópska seðlabankans á skuldabréfum vegna kórónuveirufaraldursins voru í hættu því niðurstaða dómstólsins fól í sér að óbreyttu að Þýskaland mætti ekki taka þátt í kaupunum; ákvarðanir evrópska seðlabankans um þau giltu ekki þar í landi. Jafnframt var víst að úrskurðurinn útilokaði endanlega útgáfu fyrrnefndra kórónubréfa.

Rökrétt leið fyrir ESB til að fyrirbyggja vandræði af þessu tagi, sem mundi jafnframt treysta grundvöll evrunnar, væri að stórefla samruna og taka upp sameiginlega stefnu í ríkisfjármálum. Stóru ríkin í ESB fengju þá mikil áhrif á hagstjórn og efnahagsmál í sambandinu öllu, enda bæru þau hlutfallslega mesta ábyrgð á skuldabréfum gefnum út í nafni ESB sem og á evrunni. ESB yrði að sambandsríki, sem gæti efnt til útgjalda og lagt á skatta -og bætt í til að mæta krísum – eins og ríki geta gert. En ESB er ekki á þessari vegferð og litlar líkur enn sem komið er á að aðildarríkin sammælist um hana. Faraldurinn haggar ekki þeirri stöðu.

Hann hefur hins vegar leitt til þess að nú hafa kanslari  Þýskalands og forseti Frakklands gert tillögu um sérstakan afturbatasjóð (recovery fund) til að aðstoða ríkin sem verst standa vegna faraldursins. Um yrði að ræða styrki til þeirra en ekki lán. Lagt er til að ESB komi á fót 500 milljarða evra sjóði til að standa undir styrkjunum. Þetta yrði gert þannig að framkvæmdastjórn ESB gæfi út skuldabréf og sækti féð á lánamarkaði. Aðildarríkin mundu greiða skuldina þegar þar að kæmi í hlutfalli við framlög þeirra til sameiginlegra útgjalda ESB. Þýskaland mundi samkvæmt því greiða mest.

Með þessu er ljóst að faraldurinn hefur leitt til róttækrar breytingar á stefnu þýsku stjórnarinnar. Nú á eftir að koma í ljós hvor hann hefur þau áhrif á önnur ESB ríki. Þá er einkum horft til Austurríkis, Finnlands og Hollands en þessi ríki hafa ásamt Þýskalandi verið tregust evruríkjanna til að fallast á sameiginlegar skuldir, bæði almennt og vegna faraldursins.

Þótt tillagan feli í sér róttæka breytingu á afstöðu þýsku stjórnarinnar og endurspegli ríkan ótta við afleiðingar Covid-19 fyrir samandið og framtíð þess er hún ekki liður í nánari samrunaþróun heldur auðvitað skammtímaráðstöfun. Hún leiðir ekki til lausnar á þeim vandræðum ESB, sem faraldurinn hefur varpað ljósi á, né losar hún það úr þeirri klemmu að hafa sameiginlegan gjaldmiðil án sameiginlegra ríkisfjármála. Öll þessi vandkvæði munu aftur há sambandinu þegar næsta krísa kemur óhjákvæmilega upp á einhverjum tímapunkti.

Jafnframt minnka enn líkur á að takist að ná megintilgangnum með ESB umfram forverann EBE, Efnahagsbandalag Evrópu. Hann hefur verið að styrkja – í gegnum náinn pólitískan samruna og sameiginlegan gjaldmiðil – stöðu og áhrif ESB ríkjanna á alþjóðavettvangi og í efnahagslegri samkeppni þar, en einkum við Kína og Bandaríkin. Í báðum efnum stendur ESB höllum fæti; hefur lítið að segja um gang helstu alþjóðastjórnmála og skiptir hlutfallslega minna máli en áður í heimsbúskapnum.

 

Samkeppni Bandaríkjanna og Kína fer harðnandi en að mestu óháð faraldrinum

Þungamiðja alþjóðamála er að færast frá Evrópu og Atlantshafssvæðinu til Asíu og Kyrrahafs. Þetta á einkum við efnahagsmál og viðskipti en einnig og í vaxandi mæli við öryggismál. Samkeppni Bandaríkjanna og Kína á heimsvísu verður að líkindum ráðandi þáttur á alþjóðavettvangi næstu áratugi.

Covid-19 hefur leitt til orðaskaks og áróðursstríðs milli stjórnvalda Kína og Bandaríkjanna. Það stafar af því að Kína liggur undir ásökunum Bandaríkjastjórnar – og stjórnvalda í fleiri ríkjum – um að hafa fyrst leynt því að Covid-19 væri komin á kreik í Kína og síðan legið á nauðsynlegum upplýsingum. Þannig hafi kínversk stjórnvöld tafið viðbrögð, jafnvel gert illt miklu verra.  Af þessum sökum meðal annarra er líklegt að samskiptin við Kína verði eitt af aðalmálum forsetakosningabaráttunnar í Bandaríkjunum fyrir kosningarnar 3. nóvember næstkomandi, sem mun valda því að samskiptin versni hraðar en útlit var áður fyrir.

En það breytir litlu um grundvallaratriði. Um alllangt skeið hefur samkeppni Bandaríkjanna og Kína farið harðnandi í Asíu og á heimsvísu. Aðalatriði er að með uppgangi Kína sem rísandi stórveldis breytist strúktúr alþjóðakerfisins þannig að samkeppni milli Kína og annarra stórvelda, en einkum þó Bandaríkjanna, er óhjákvæmileg. Við harðar deilur undanfarinna ára um viðskipti milli Bandaríkjanna og Kína bætist vaxandi ágreiningur sem lýtur að ólíku gildismati þeirra tveggja, hugmyndafræði og stjórnarfari og að stöðu mannréttinda í Kína.

Samkeppni Bandaríkjanna og Kína verður ekki eins og sú sem var í kalda stríðinu milli Bandaríkjanna og Sovétríkjanna. Þótt ekki megi útiloka stórfellt vígbúnaðarkapphlaup og hættu á stríði milli Kína og Bandaríkjanna virðast meiri líkur í næstu framtíð að minnsta kosti á ágreiningi og átökum þeirra í milli sem tengjast baráttu um völd og áhrif á efnahags og tæknisviði og almennt á alþjóðavettvangi.

Einn mikilvægur munur samanborið við kalda stríðið milli Bandaríkjanna og Sovétríkjanna er hve tengd Bandaríkin og Kína eru efnahagslega þrátt fyrir allt. Faraldurinn kann reyndar að draga úr því vegna þess að hann hefur kynt undir ótta við að bandarísk fyrirtæki, þeirra á meðal hátæknifyrirtæki, verði of háð kínverskum birgjum um ýmsar mikilvægar vörur og búnað.

Ágreiningur Bandaríkjanna og Kína um viðskipti hefur verið áberandi undanfarin ár, en áður en kórónuveirufaraldurinn hófst stefndi í samkomulagsátt. Til lengri tíma litið lýtur viðskiptadeilan hins vegar að því að ríkin nálgast hana úr mjög ólíkum áttum. Fyrir Bandaríkjamenn er og verður vandamál hve skammt Kínverjar eru komnir þrátt fyrir allt hvað varðar markaðshagkerfi og hve ríkisvaldið er fyrirferðarmikið á öllum sviðum þjóðarbúskaparins. Ágreiningsmál af þessum sökum eru mörg. Það á við beinan og óbeinan þjófnað á hugverkum, sem reyndar flestir virðast sammála um að Kínverjar stundi, og það er ágreiningur um gengisstefnu Kínverja og mikinn opinberan stuðning við fyrirtæki og stórfelldan ríkisrekstur á flestum sviðum.

Kínversk stjórnvöld eru ekki líkleg til að fallast á grundvallarbreytingar í þessum efnum. Ríkisreksturinn er nauðsynlegur vegna þess að hann veitir tækifæri til að ná opinberum markmiðum kommúnistaflokksins um framleiðslu- og atvinnustig, oft á skjön við efnahagslegar og viðskiptalegar forsendur, og til að viðhalda áróðri um heillavænlega forystu hans og hæfileika til að koma samfélaginu enn lengra á leið framfara. Jafnframt tengist ríkisreksturinn úthlutunarvaldi, sem er meðal lykilatriða fyrir kínverska valdhafa líkt og ætíð á við einræðis- og valdboðsstjórnir.

Kína mun í síauknum mæli gera sig gildandi á alþjóðavettvangi og reyna að grafa undan stöðu Bandaríkjanna og veikja þau sem víðast í alþjóðakerfinu og stofnunum þess. Lykiláhersla verður þó að líkindum lögð framan af á Asíu og að hún verði kínverskt áhrifasvæði með sama hætti og Bandaríkin líta á á vesturhvel Jarðar þannig fyrir sitt leyti. Kína á enn langt í land með þetta, einkum þó hvað það varðar að verða herveldi til jafns við Bandaríkin. Kínaher vex þó hratt ásmegin og Kínverjar munu leitast við að efla hann og þróa áfram, ekki til landvinninga (Tævan er hugsanleg undantekning) heldur þannig að hefti og veiki möguleika Bandaríkjahers í Asíu. Kína mun einnig reyna að grafa undan bandalögum Bandaríkjamanna í heimshlutanum og á endanum bola her þeirra þaðan; freista þess að leysa Bandaríkin af hólmi sem stórveldi Asíu. Það sem getur breytt þessari stefnu er ef efnahagslegur vöxtur Kína stöðvast eða það hægir umtalsvert á honum til lengri tíma litið. Ekki er ástæða til að ætla að kórónuveirufaraldurinn hafi þau áhrif.  Hins vegar er hugsanlegt að ýmsir innri veikleikar, sem ekki er unnt að fara út í hér,  leiði til þess síðar að Kína neyðist til að breyta um stefnu.

Utanríkisstefna Bandaríkjanna tekur áfram einkum mið af samkeppninni við Kína óháð því í grundvallaratriðum hvort demókrati eða repúblikani situr á forsetastóli í Hvíta húsinu. Bandaríkin munu beina sífellt meira sjónum að því að skapa mótvægi gegn Kína á heimsvísu en einkum í Asíu. Þau munu leitast við að styrkja bandalög sín í heimshlutanum og að mynda önnur. Áhersla Bandaríkjahers á Asíu og Kyrrahaf á eftir að aukast enn frekar en orðið er og verða ásamt bandalögum Bandaríkjamanna þar að þungamiðju í þjóðaröryggisstefnunni.

Samkeppni Bandaríkjanna og Kína mun skýrast frekar á næstu árum og áratugum. En uppgangur Kína hefur þegar gerbreytt strúktúr alþjóðakerfisins og flest bendir til að Kína verði langöflugasta stórveldi sem Bandaríkin hafa fengist við. Fari Kína á næstu áratugum að nálgast að verða ráðandi stórveldi í Asíu verða viðbrögð Bandaríkjanna sífellt harðari. Þau eru eina stórveldið sem ræður sínum heimshluta sem er vesturhvel jarðar. Næði Kína slíkri ráðandi stöðu í Asíu yrði það keppinautur við Bandaríkin á jafningjagrunni og bein ógn við þau.

Pistillinn tengist eftirfarandi fyrri greinum á vefsíðunni:

Erindi um geópólitík og vestnorrænu löndin – 11. febrúar 2019.

Alþjóðakerfið og aðgerðir í loftslagsmálum – Samningafundur í Póllandi – 17. desember 2018.

Parísarsamkomulagið um loftslagsmál: áskorunin og alþjóðakerfið – 28. maí 2018.

Heimildir

Er aukin samkeppni milli stórvelda á norðurslóðum?

Svarið við spurningunni er: Já, að vissu marki. Þá er átt við hvernig vaxandi samkeppni Bandaríkjanna og Kína á heimsvísu hefur náð til norðurslóða.  Skýr merki þessa sáust í ummælum bandarískra ráðamanna í heimsóknum til Íslands á árinu 2019 og uppástungu sem Bandaríkjaforseti gerði í ágúst um að Bandaríkin keyptu Grænland af Dönum. 

Hernaðarhagsmunir Bandaríkjanna og Rússlands á norðurslóðum eru í grunninn hinir sömu og þeir hafa verið í áratugi og lúta að kjarnorkujafnvæginu milli þessara tveggja stórvelda.

Aðeins einu sinni á árinu 2019 virðist rússneskur kafbátur hafa komið út á Atlantshaf og á svæði í námunda við Ísland. Lítil rússnesk hernaðarleg umsvif úti á Atlantshafi eru í samræmi við undanfarin ár og reyndar allan tímann frá falli Sovétríkjanna enda er Norðurfloti Rússlands miklu minni en sá sovéski var. Við það bætist að forgangshlutverk flotans er í norðurhöfum – norðanverðu Noregshafi og Barentshafi en ekki úti á Atlantshafi.

Mikilvæg þróun er að hefjast sem mun þegar fram í sækir auka hernaðarþýðingu norðurslóða. Það stafar af því að langdrægar stýriflaugar sem Norðurflotinn er að byrja að taka í notkun munu væntanlega á næsta áratug eða svo gefa norðurslóðum nýtt og aukið hlutverk og þá varðandi hernaðarjafnvægið í Evrópu.

Á sama tíma mun hernaðarleg þungamiðja á Norður Atlantshafi færast enn norðar og fjær Íslandi en þegar er orðið. Það ræðst af því að nýju flaugarnar geta náð til skotmarka á meginlandinu frá skipum og kafbátum í norðanverðu Noregshafi og Barentshafi. Jafnframt eykst verulega mikilvægi þessara svæða fyrir NATO sem í átökum þyrfti að geta sótt inn á þau til að ná til herskipa og kafbáta sem bæru stýriflaugarnar                  .

Sem fyrr mundu eftirlits- og kafbátaleitarflugvélar frá Íslandi – sem og eldsneytisflutningaflugvélar – styðja við hernaðaraðgerðir NATO í norðurhöfum í hugsanlegum átökum þó þau færu aðallega fram langt fyrir norðan landið.

Hernaðarumsvif á vegum Kína eru enn ekki til staðar á norðurslóðum. Hins vegar hefur aukinn áhugi Kínverja á svæðinu birst í áheyrnarþátttöku í starfi Norðurskautsráðsins og þeir hafa mótað sérstaka norðurslóðastefnu.

Efnahagsleg umsvif Kínverja á norðurslóðum hafa vaxið verulega á undanförnum örfáum árum en eru næstum eingöngu í norður Rússlandi vegna stóraukinnar vinnslu jarðefnaeldsneytis þar. Kínverjar eru fjárfestar í þessari vinnslu og stærstu kaupendurnir. Áhugi og umsvif Kínverja á norðurslóðum eiga ef að líkum lætur eftir að vaxa vegna aukins aðgengis að náttúruauðlindum og frekari opnunar siglingaleiða við norðurströnd Rússlands í kjölfar hlýnunar Jarðar.

Leiði hlýnunin til þess að siglingar hefjist þvert yfir Norðurskautið – sem að sumra mati gæti orðið um miðja öldina – mun það valda grundvallarbreytingu á þýðingu norðurslóða. Upp úr því væri viðbúið að samkeppni Bandaríkjanna og Kína á heimsvísu kæmi að fullu fram á norðurslóðum.

 

Efnisyfirlit: Bandaríkin og Rússland á norðurslóðum – Þróun Norðurflota Rússlands – Kafbáti veitt eftirför frá Keflavíkurflugvelli – Nýtt hlutverk Norðurflotans og aukið hernaðarlegt mikilvægi norðurslóða – Kína á norðurslóðum – Samkeppni Bandaríkjanna og Kína

 

Bandaríkin og Rússland á norðurslóðum

Norðurslóðir tengjast náið kjarnorkujafnvæginu milli Bandaríkjanna og Rússlands. Þær mundu því hafa mikla hernaðarlega þýðingu færi svo ólíklega að alvarlegur hættutími eða átök yrðu milli NATO og Rússlands. Þannig hefur verið frá því á áttunda áratugnum þegar Sovétríkin hófu að taka í notkun svo langdrægar eldflaugar í kafbátum að ekki varð lengur að sigla niður Atlantshaf til að ná til skotmarka í Bandaríkjunum heldur mátti gera það frá norðurhöfum. Upp úr þessu var eldflaugakafbátum sovéska Norðurflotans, sem hefur bækistöðvar á Kolaskaga í norðvestur Rússlandi, haldið úti í  Barentshafi, sem gaf norðurslóðum nýja og mjög aukna hernaðarlega þýðingu.

Þótt aðeins sé um nokkra kafbáta að ræða bera eldflaugar þeirra stóran hluta kjarnorkuherstyrks Rússlands. Enda er meginmarkmið Norðurflotans að tryggja varnir þessara kafbáta og bækistöðva flotans á Kolaskaga. Þar er einnig ratsjárstöð sem mundi vara við bandarískri eldflaugaárárás yfir Norðurheimsskaut. Loks eru þar flugvellir sem langdrægar flugvélar geta notað til millilendinga á leið til árása. Þær geta ýmist borið kjarnavopn eða venjuleg vopn.

Þessar flugvélar, sem og langdrægar eftirlits og kafbátaleitarflugvélar (maritime patrol aircraft), fljúga út á Atlantshaf í æfingaskyni en það er sjaldan. Þær virðast hafa komið tvisvar í námunda við Ísland á árinu 2019, í mars og í júlí. Sömu sögu er að er að segja um ferðir langdrægra rússneskra flugvéla nálægt Alaska og Kanada. Flugvélar af þessu tagi í Rússlandsher telja aðeins nokkra tugi, eru komnar til ára sinna og óvissa er um framtíð þessa hluta hersins.

Bandaríkin hafa augljóslega mikilvægra öryggishagsmuna að gæta á norðurslóðum vegna eldflaugakafbáta Rússa. Þeir valda því að Bandaríkjafloti (einnig breski og franski flotinn) halda uppi eftirliti með kafbátunum og afla upplýsinga um þá; einnig um svonefnda árásarkafbáta (attack submarine) sem gæta eldflaugakafbátanna en geta líka sinnt öðrum hlutverkum. Vesturveldin stunda þessa upplýsingaöflun með árásarkafbátum og með eftirlits og kafbátaleitarflugvélum.

Ferðum árásarkafbáta NATO ríkja til norðurhafa hefur fjölgað á síðustu árum, sem sést af norskum fréttum um hvenær þeir leita til hafna í norður Noregi til að taka vistir og skipta um áhafnir. Þessi aukning stafar ef til vill einkum af því að verið er að afla upplýsinga um nýja kafbáta sem Rússar hafa verið að taka í notkun. Einkum er reynt að afla upplýsinga um hljóð sem stafa frá kafbátunum. Einnig hafa Bandaríkin hagsmuni á norðurslóðum sem lúta að ratsjárstöðvum í Thule á norður Grænlandi sem þar hafa verið frá 1960 og mundu vara við kjarnorkuárás frá rússneskum eldflaugum yfir Norðurheimsskaut í átt til Norður Ameríku.

Ennfremur hafa norðurslóðir tengst náið hernaðarstefnu NATO þannig að Bandaríkjafloti og flotar annarra NATO ríkja gera ráð fyrir að sækja inn á norðurslóðir til að tryggja öryggi norður Noregs og ógna rússneska Norðurflotanum og bækistöðvum hans. Þetta er þáttur í fælingarstefnu NATO í Evrópu.

Að öðru leyti en því sem lýtur að öryggi kjarnorkuheraflans snúast hernaðarumsvif Rússa á norðurslóðum um fullveldi, eftirlit og öryggi á feikna stóru svæði sem fellur undir lögsögu þeirra. Þarna eru gífurlegar náttúruauðlindir og eftir því stórir efnahagslegir möguleikar. Stórfelld vinnsla á olíu og jarðgasi og kolum er hafin og miklar áætlanir eru uppi um að auka hana. Þessir mikilvægu efnahagslegu hagsmunir Rússa fara vaxandi eftir því sem hlýnun Jarðar gerir auðlindir á svæðinu aðgengilegri en áður. Siglingaleiðin úti fyrir norðurströnd Rússlands er lykilatriði varðandi flutning á olíu, gasi, kolum frá svæðinu sem og fyrir flutning á nauðsynlegum aðföngum vegna vinnslunnar og uppbyggingar hafna og annarra innviða sem henni tengjast.

 

Þróun Norðurflota Rússlands 

Norðurflotinn einbeitir sér að norðanverðu Noregshafi og Barentshafi til að sinna forgangshlutverki sínu, sem eins og fyrr var nefnt er að tryggja öryggi eldflaugakafbáta í Barentshafi og verja norðvestur Rússland. Hertæknileg þróun veldur því að framangreind hafsvæði munu fá enn aukna þýðingu fyrir Rússa.

Rússneskur kafbátur virðist aðeins einu sinni hafa komið út á Atlantshaf og á svæði í námunda við Ísland á árinu 2019. Þá mun rússneskur kafbátur hafa verið í rússneskri flotadeild sem æfði í Noregshafi í ágúst á leið frá æfingum í Eystrasalti.

Að einn kafbátur hafi komið í námunda við Ísland allt árið 2019 er ályktun dregin af upplýsingum, sem eru meðal annars aðgengilegar á alnetinu, um ferðir eftirlits og kafbátaleitarflugvéla um Keflavíkurflugvöll og víðar. Spurningin er hvort og hvenær þær eru nógu margar þar til að anna eftirför óslitið. Til þess þarf 3-5 flugvélar, 3 ef eftirför er í samvinnu við flugvélar annarsstaðar, 5 ef hún er eingöngu gerð frá Keflavíkurflugvelli.

 

Kafbáti veitt eftirför frá Keflavíkurflugvelli:  Í seinni hluta október 2019 hófst rússnesk kafbátaæfing í norðurhöfum. Um hana var fjallað ítarlega í norskum fjölmiðlum og byggt á opinberum upplýsingum hers og upplýsingaþjónustu um fjölda, gerðir sem og staðsetningu sumra kafbátanna við upphaf æfingarinnar.

Kafbátarnir voru 10 að sagt var, þar af 8 kjarnorkuknúnir og tveir dísilbátar. Svo virðist að 4 bátanna, allir kjarnorkuknúnir, hafi verið þeirrar gerðar sem kemur út á Atlantshaf, svonefndir árásarkafbátar (attack submarine). Við upphaf æfingarinnar voru þeir í norðanverðu Noreghafi. Hinir 4 kjarnorkuknúnu bátarnir hafa væntanlega verið eldflaugakafbátar og árásarkafbátar í Barentshafi.

Meðan á æfingunni stóð sigldi kafbátur suður á bóginn og var honum veitt eftirför af hálfu eftirlits og leitarflugvéla (Maritime Patrol Aircraft) frá Noregi og Íslandi. Að einn kafbátur hafi verið á ferð er ályktun byggð á tölu leitarflugvéla á Keflavíkurflugvelli. Hún varð mest 5 flugvélar en talan hefði að líkindum verið hærri ef fleiri kafbátar hefðu verið á kreiki. Þá má næstum slá föstu að einn eða fleiri bandarískir árásarkafbátar hafi veitt þeim rússneska eftirför, jafnvel einnig breskir og franskir árásarkafbátar.

Eftirfarandi er lýsing á umræddri eftirför flugvéla frá Íslandi eins og hún virðist hafa gengið fyrir sig í aðalatriðum. Hernaðaryfirvöld láta skiljanlega ekkert uppi um aðgerðir af þessu tagi. Hér er byggt á ýmsum upplýsingum. Að miklu leyti eru það upplýsingar sem eru aðgengilegar á Twitter síðunni Mil Radar og koma fram í heimildaskrá sem fylgir þessum pistli.

Þegar vitað er að rússneskur kafbátur sé á ferð suður á Norður Atlantshafi safnast nokkrar eftirlits og leitarflugvélar til Keflavíkurflugvallar til að fylgja kabátnum eftir óslitið. Hópur flugvéla af þessu tagi er því eins og fyrr sagði vísbending um að kafbátur sé talinn vera á kreiki. Reyndar var slíkur viðbúnaður einnig á flugvellinum frá 28. janúar til 20. febrúar 2019 en ekki virðist hafa komið til þess að vart yrði við kafbát og eftirför hæfist.

Um og eftir mánaðarmótin október-nóvember 2019 hófst eftirför frá Keflavíkurflugvelli. Að tala um eftirför (tracking) en ekki leit er ályktun byggð á því að svo virtist að flugið hafi ekki verið dreift eins og við leit heldur var flogið að mestu leyti í ákveðnar áttir, fyrst suðaustur og suður af landinu og síðar í suðvesturátt.

Fyrstu daga nóvembermánaðar tóku kafbátaleitarflugvélar Bandaríkjaflota af gerðinni P-8 Poseidon að safnast til Keflavíkurflugvallar, fyrst frá Andoya herflugvellinum í Noregi þaðan sem eftirförin hófst. Um tíma virðist hún hafa verið gerð bæði frá Andoya og Keflavíkurflugvelli en síðan eingöngu frá Íslandi þegar kafbáturinn kom sunnar á bóginn. Um  hríð tók einnig kanadísk leitarflugvél af gerðinni P-3C Orion þátt í eftirförinni.

Frá og með 8.nóvember héldu 5 bandarískar P-8 flugvélar til skiptis uppi eftirförinni. Upp úr miðjum nóvember var kafbáturinn greinilega kominn langt suður í haf því þá barst leikurinn frá Keflavíkurflugvelli til Lajesflugvallar á Asoreyjum. Þangað tíndust flugvélarnar frá Íslandi dagana 17.-20.nóvember.

Síðar í mánuðinum var von á flugvélamóðurskipinu Harry S. Truman ásamt fylgdarskipum á leið hjá Asoreyjum til Miðjarðarhafs áleiðis til Persaflóa. Ekki er ólíklegt að kafbátnum hafi verið stefnt að Asoreyjasvæðinu til að fylgjast með bandarísku skipunum og ef til vill æfa gegn þeim. Opinberlega var kunnugt um ferðir þeirra með drjúgum fyrirvara.

Hinn 27.desember flugu 3 P-8 flugvélar frá Lajes til Keflavíkurflugvallar. Daginn eftir var byrjað að fljúga þaðan en 7. janúar var því hætt og héldu flugvélarnar aftur til bækistöðvar sinnar við Sigonella á Sikiley.

 

Að einungis einn rússneskur kafbátur hafi komið í námunda við Ísland á árinu 2019 er í samræmi við afar lítil rússnesk hernaðarumsvif á svæðinu undanfarin ár – og reyndar allt frá lokum kalda stríðsins – líkt og komið hefur fram í fyrri greinum á þessari vefsíðu. Einn kafbátur virðist hafa komið í námunda við landið á árinu 2014 og sömu sögu virðist mega segja um 2017 og 2018 og nú 2019. Samkvæmt því hafa einungis 4 rússneskir kafbátar komið út á Atlantshaf frá því að slíkar ferðir hófust að nýju 2014 eftir langt hlé.

Nærtækasta skýringin er að kafbátum af því tagi í Norðurflotanum sem geta sótt út á Atlantshaf fer fækkandi. Um sömu báta er að ræða og þá sem sinna forgangshlutverki Norðurflotans við varnir eldflaugakafbáta og norðvestur Rússlands. Þessir bátar eru nú líklega 14 talsins og í mesta lagi helmingurinn til taks(operational) að talið er eða 7 bátar. Líkur eru á að um og upp úr 2030 verði kafbátar af þessu tagi jafnvel færri en nú er. Það stafar af því að flestir kafbátar í flotanum voru smíðaðir í kalda stríðinu eða skömmu eftir það og endurnýjun kafbátaflotans gengur hægt.

 

Nýtt hlutverk Norðurflotans og aukið hernaðarlegt mikilvægi norðurslóða:

Líkt og fram hefur komið í fyrri pistlum á vefsíðunni mundi meginþungi átaka á Norður Atlantshafi vera sífellt fjær Íslandi en áður. Hin hernaðarlega og herfræðilega þungamiðja hefur færst norður fyrir svonefnt GIUK-hlið. Það er herfræðilegt hugtak og á við hafsvæðin milli Grænlands, Íslands og Bretlands. Tilfærslan í norður stafar af því að forgangsverkefni Norðurflotans er sem fyrr í Barentshafi og nágrenni jafnframt því að hann er miklu minni en sá sovéski var.

Þegar til lengri tíma er litið – næstu 10-15 ár – munu líklega eiga sér stað breytingar sem færa þungamiðjuna enn norðar en orðið er.  Breytingarnar varða hernaðarlegt hlutverk Norðurflotans og norðurslóða og eiga rætur í þróun rússneskrar hertækni sem leiðir til langdrægra stýriflauga af svonefndri Kalibr gerð í vopnabúri Norðurflotans. Slíkar flaugar hafa lengi verið í skipum og kafbátum bandaríska flotans en Norðurflotinn er er rétt að byrja að taka í notkun flaugar af þessu tagi.

Það mun að líkum taka að minnsta kosti allan þriðja áratuginn og jafnvel lengur, að koma smám saman upp vopnabúri Kalbir flauga og smíða nýja árásarkafbáta og herskip með nauðsynlegan búnað um borð til að skjóta flaugunum.  Herskipa og kafbátasmíði er feikna dýr og flókin. Ætlunin er að smíða 7 kafbáta af nýrri gerð, svonefndri Yasen gerð. Smíði tveggja er lokið en það virðist munu taka þriðja áratuginn að smíða þá 5 sem eftir eru. Þá eru nýju stýriflaugarnar væntanlega dýrar. Bandarískar flaugar sambærilegar Kalibr flaugunum rússnesku kosta eina og hálfa milljón dollara hver flaug. Að einhverju leyti verður Kalibr flaugunum komið fyrir í uppfærðum eldri kafbátum – að því að virðist í tveimur slíkum af svonefndri Oscar gerð.

Kalibr flaugarnar draga að talið er á bilinu 1500-2500 kílómetra og geta ýmist borið venjulegan sprengjuodd eða kjarnaodd. Unnið er að þróun Kalibr flauga sem munu ef til vill draga allt að 4500 kílómetra. Þær gætu verið komnar í notkun í lok þriðja áratugarins að talið er.

Í kalda stríðinu gerði NATO ráð fyrir að Norðurflotinn mundi í hugsanlegum átökum reyna að ráðast gegn herflutningum á siglingaleiðum yfir Atlantshaf frá Norður Ameríku til Evrópu. Öryggi þessara flutningaleiða á hafinu var augljóst lykilatriði fyrir NATO í landhernaði á meginlandinu. Gjarnan er þó álitið að það hafi í reynd aldrei verið ætlunin með Norðurflotanum að herja á flutningaleiðirnar. Sú var skoðun upplýsingaþjónustu Bandaríkjanna, CIA, sem kom fram í leyniskýrslu á síðari stigum kalda stríðsins. Í skýrslunni sagði að forgangshlutverk Norðurflotans væri og hefði verið varnir Barentshafs og norðvestur Rússlands gegn flota NATO en einkum gegn Bandaríkjaflota og flugvélamóðurskipum hans. [1]Þetta voru verkefni sem kröfðust þess að stórum hluta af herstyrk sovéska Norðurflotans væri haldið í norðurhöfum fjarri siglingaleiðum suður í Atlantshafi.

Nýju flaugarnar mundu gera Norðurflotanum kleift í átökum að ná til skotmarka víða í Evrópu frá norðanverðu Noregshafi og Barentshafi; og auðvitað þar á meðal til hafna, flugvalla og mannvirkja á hraðbrautum og mannvirkja tengdum lestasamgöngum.  Þannig mundi Norðurflotinn fá möguleika til þess í átökum að hindra að hergögn og annar búnaður frá Norður Ameríku næði til hersveita og vígvalla– og án þess að hann þyrfti að sækja út á Atlantshaf til að herja á siglingaleiðir.

Gangi þetta eftir sem allt bendir til þótt ekki sé fyllilega ljóst hve langan tíma það kann að taka, fylgja því í aðalatriðum þrennskonar afleiðingar.[2]

Í fyrsta lagi mundu Norðurflotinn og norðurslóðir tengjast öryggi í Evrópu með nýjum hætti sem hefði mikla þýðingu færi svo ólíklega að til átaka kæmi milli NATO og Rússlands.

Í öðru lagi yrði floti Bandaríkjanna og flotar annarra NATO ríkja að búa sig undir að geta barist enn lengra í norðri en áður til að koma í veg fyrir ógn frá hinum nýju flaugum Norðurflotans.  Eftir því sem sækja þyrfti lengra inn á meginathafnasvæði hans og heimahöf ykist auðvitað áskorun og áhætta NATO flotans.

Geta flota NATO ríkjanna til að berjast við Norðurflotann langt norður í höfum yrði að vera sýnileg og trúverðug til að styrkja fælingarstefnu NATO gagnvart Rússlandi. Samkvæmt því má búast við auknum umsvifum og æfingum herja NATO ríkja á norðurslóðum. Flug bandarískra sprengjuflugvéla yfir norðurhöfum í nóvember 2019 þar á meðal í fyrsta sinn langt austur í Barentshaf er ef til vill vísbending um líkur á slíkri þróun. Einnig má nefna að bandaríski flugherinn gerði úttekt á malarflugbraut á Jan Mayen í nóvember 2019 vegna hugsanlegra lendinga Herkúles flutningaflugvéla þar vegna æfinga og aðflutninga þangað eins og það var orðað. Á Jan Mayen reka norsk stjórnvöld veðurathugunarstöð en Bandaríkjaher hefur enn sem komið er að minnsta kosti enga starfsemi þar. Lokst er athyglisvert að í verkefnislýsingu hins endurreista Atlantshafsflota Bandaríkjanna eru norðurslóðir nefndar sérstaklega auk Norður Atlantshafs.

Staða Noregs er sérstakur þáttur í þessu öllu sem ekki er pláss til að fara út í hér. Norður Noregur hefur hernaðarlega þýðingu vegna mikilla öryggishagsmuna Rússa í norðurhöfum. Í átökum er líklegt að Rússar hæfu hernaðaraðgerðir gegn norður Noregi til að reyna að efla varnir sínar í Noregshafi, Barentshafi og norðvestur Rússlandi. Nýju stýriflaugarnar auka þýðingu norður Noregs að þessu leyti fyrir Rússa og auðvelda jafnframt sókn gegn hernaðarlega mikilvægum stöðum þar.

Þriðja afleiðing þess að Norðurflotinn verður búinn miklu langdrægari vopnum en áður verður að hernaðarleg þungamiðja sem löngum var í GIUK hliðinu á Norður Atlantshafi – milli Grænlands, Íslands og Bretlandseyja – færist norður fyrir það, inn á norðurslóðir langt ofan við heimsskautsbaug. Það mun væntanlega skila sér í stefnu og umsvifum NATO eins og áður sagði.

Í hugsanlegum átökum mundu eftirlits- og kafbátaleitarflugvélar frá Íslandi – sem og eldsneytisflutningaflugvélar – styðja við hernaðaraðgerðir NATO í norðurhöfum þótt átökin yrðu aðallega langt fyrir norðan landið. Væntanlega yrðu einnig gerðar ráðstafanir með orrustu- og ratsjárþotum til að verja landið gegn langdrægum stýriflaugum.

Það sjónarmið hefur komið fram að þrátt fyrir að langdrægu rússnesku stýriflaugarnar leiði til mikilla breytinga, verði GIUK hliðið ekki þar með úr sögunni (will not eliminate it) því Norðurflotinn mundi í átökum freista þess að hafa framvarnir sínar í GIUK hliðinu.[3] Það er í samræmi við niðurstöðu í norskri skýrlu 2015 um að „metnaður“ (ambition) Norðurflotans yrði að koma upp framvörnum í GIUK hliðinu)[4] en það er akkúrat sem það er: “metnaður” til að ná því markmiði en ekki þar með sagt að geta til þess sé fyrir hendi.

Rússnesk flotadeild æfði í ágúst 2019 á hafinu úti fyrir Helgeland og Lofoten í Noregi – þ.e. um og norðan við miðbik Noregshafs. Ekki er ljóst hvað má lesa í rússneskar fyrirætlanir út frá æfingunni því flotadeildin var á heimleið eftir æfingar í Eystrasalti. Eftir sem áður skiptir öllu fyrir Norðurflotann að verja eldflaugakafbátana í Barentshafi og norðvestur Rússland en jafnframt með miklu minni flotastyrk en sovéski flotinn hafði. Það eitt dregur úr þýðingu GIUK hliðsins. Þá er óumdeilt að hinar nýju langdrægu stýriflaugar Norðurflotans draga stórlega úr þörf Norðurflotans fyrir það í átökum að reyna að ráðast gegn flutningaleiðum á Norður Atlantshafi, sem reyndar var ef til vill aldrei ætlunin eins og fyrr var vikið að.

 

Kína á norðurslóðum

Kína er stórveldi með vaxandi umsvif á norðurslóðum. Þau lúta þó enn næstum eingöngu að vinnslu á jarðgasi í norður Rússlandi. Þar eru Kínverjar fjárfestar en þó aðallega kaupendur að milljónum tonna á ári af gasi í vökvaformi sem er flutt á skipum á norðurleiðinni úti fyrir ströndum norður Rússlands. Gert er ráð fyrir að þessi viðskipti aukist hratt og mikið á næstu árum. Þá standa kínverskir aðilar í samvinnu við rússnesk fyrirtæki að borunum eftir olíu og gasi í Barentshafi og Karahafi og hefur þegar fundist mikið magn.

Hernaðarumsvif á vegum Kína eru ekki til staðar á norðurslóðum. Hins vegar hafa pólitísk umsvif Kínverja aukist með þátttöku í starfi Norðurskautsráðsins. Þá hafa þeir nýlega mótað sérstaka norðurslóðastefnu. Ennfremur hafa þeir reynt að fá norðurslóðaríki til þátttöku í Belti og braut áætluninni en hún er um fjárfestingar í innviðum víða um heim. Kína og Rússland eiga þegar í samvinnu tengdri Belti og braut.

Kínverjar munu auka athafnasemi sína á norðurslóðum hratt á næstu árum vegna frekari vinnslu olíu og gaslinda í norður Rússlandi og undan ströndum far. Á Grænlandi stefnir kínverskt fyrirtæki að námagreftri á einum stað með áströlskum samstarfsaðila.

Þegar kemur lengra fram á öldina eru það einkum tvö atriði sem geta leitt til þess að hagsmunir Kínverja á norðurslóðum aukist mjög verulega.

Fyrra atriðið lýtur að öryggi kjarnavopna Kína með svipuðum hætti og á við kjarnavopn Rússlands og fyrr var nefnt. Kínverjar eru að byrja að taka í notkun kafbáta sem bera eldflaugar með kjarnaodda. Að því kann að koma að áliti bandaríska landvarnaráðuneytisins að Kínverjar haldi slíkum kafbátum úti í Íshafinu til að tryggja öryggi þeirra.[5]  Það mundi kalla á önnur kínversk hernaðarumsvif til að annast eftirlit og til að tryggja varnir kafbátana.

Enn er langt í land að Kínverjum takist að smíða nógu marga kafbáta til að geta stöðugt haldið úti einhverjum bátum í Íshafinu. Einnig mundu þeir eiga mikið verk óunnið við að gera kafbáta almennt hljóðlátari en nú er, en það er lykilatriði varðandi öryggi bátanna.  Því er með öllu óvíst hvenær af því gæti orðið, ef nokkurntíma, að kínverskir eldflaugkafbátar héldu til á norðurslóðum. Á einhverjum punkti í þróun kjarnorkuherstyrks Kína gæti þó verið rökrétt að efla öryggi hans með þessum hætti og þar með fælingarmátt hans. Til marks um það munu vera til tilvitnanir í kínverska hernaðarsérfræðinga.[6]

Síðara atriðið mundi hafa grundvallarbreytingar í för með sér og stórefla áhuga ríkja heims, stórvelda sem annarra, á norðurslóðum. Það yrði ef hlýnun Jarðar næði því stigi að Norðurskautsleiðin þvert yfir Íshafið opnaðist fyrir skipaflutninga og þá þannig að stór gámaflutningaskip gætu siglt eftir henni. Hún gæti orðið álíka mikilvæg – jafnvel mikilvægari – en leiðirnar um Súez skurð og Panama skurð.

Opnun Norðurskautsleiðarinnar er talin hugsanleg um og upp úr miðri öldinni. Það mundi kalla á umskipunarhafnir austan og vestan megin leiðarinnar- þar á meðal líklega á Íslandi.

 

Samkeppni Bandaríkjanna og Kína á norðurslóðum og á heimsvísu

Norðurslóðir eru enn ekki áberandi í stefnumörkun sem varðar þjóðaröryggi og hernaðarstefnu Bandaríkjanna. Sérstakar skýrslur hafa reyndar verið gerðar um þær af hálfu varnarmálaráðuneytis, sjóhers og strandgæslu en eru fremur almennt orðaðar þegar kemur að bandarískum hagsmunum og fyrirætlunum.

Vaxandi samkeppni Bandaríkjanna og Kína á heimsvísu hefur þó birst með skýrum hætti í stefnu Bandaríkjanna gagnvart svæðinu og sérstaklega varðandi Ísland og Grænland.

Árið 2019 var afar sérstakt í samskiptum Íslands og Bandaríkjanna. Bæði Pence,varaforseti Bandaríkjanna, og Pompeo, utanríkisráðherra, komu til landsins. Heimsóknir svo háttsettra bandarískra ráðamanna hafa verið mjög sjaldgæfar í áratuga langri sögu samskipta ríkjanna. Og báðir komu þeir Pence og Pompeo – líkt og fjallað var um á þessari vefsíðu í kjölfar heimsóknanna – til að tala einkum um Kína og norðurslóðir.

Pompeo kom í febrúar vegna þess að bandarísk stjórnvöld litu svo á að Kínverjar vildu ná fótfestu á Íslandi, meðal annars með hafnaraðstöðu í þeim tilgangi að Ísland yrði að flutningamiðstöð fyrir þá vegna norðurslóða. Í máli hans á fréttamannafundi kom fram að Ísland væri dæmigert fyrir stað þar sem Bandaríkin þyrftu að vera diplómatískt sýnilegri en þau væru til að sýna bandamönnum að þeir ættu stuðning Bandaríkjanna vísan og til að gefa þeim aðra kosti en biðlun (courtship) Kínverja.  Bandaríkin hefðu vanrækt Ísland og til að skapa mótvægi við Rússa og Kínverja á norðurslóðum yrðu þau að eiga vini og bandamenn á svæðinu. Bandarísk stjórnvöld mundu ekki lengur taka vini, sanna bandamenn og samstarfsaðila sem sjálfsagðan hlut enda hefðu þau hreinlega ekki efni á að vanrækja þá.  Því má bæta við hér að í ræðu, sem Pompeo hélt á ráðherrafundi Norðurskautsráðsins í maí 2019 kom fram veruleg gagnrýni og tortryggni í garð Kína hvað norðurslóðir varðaði.

Pence varaforseti kom til Íslands í byrjun september, skömmu eftir að Trump forseti viðraði hugmynd um að Bandaríkin keyptu Grænland. Hugmyndina kynnti forsetinn að haft var eftir ónefndum heimildarmönnum í bandaríska stjórnkerfinu í kjölfar samtala við embættismenn sína og hún kom fram af “strategískum” ástæðum. Einnig lá fyrir ætlan Bandaríkjastjórnar að opna aðalræðisskrifstofu í Nuuk á árinu 2020.

Þetta var í kjölfar frétta af áhuga kínverskra fyrirtækja á verktöku vegna flugvallagerðar á Grænlandi og námavinnslu þar. Fullyrt er að bandaríska stjórnin hafi með þrýstingi á dönsk stjórnvöld náð því fram að kínversk fyrirtæki fengu ekki að bjóða í flugvallagerð á Grænlandi.

Í Íslandsheimsókn sinni hitti Pence fréttamenn. Í ljós kom að honum lá all mikið niðri fyrir varðandi Kínverja og gekk enn lengra en Pompeo hvað þá varðaði. Meðal annars varaði Pence Íslendinga við Huawei fyrirtækinu. Hann kvaðst hafa bent utanríkisráðherra Íslands á hættur sem væru því samfara að eiga samvinnu við Huawei sem bæri skylda til þess að láta kínverskum stjórnvöldum í té upplýsingar úr fjarskiptakerfum fyrirtækisins.

Pence þakkaði íslenskum stjórnvöldum fyrir að hafa hafnað tilboði Kína um þátttöku í kínversku innviðaáætluninni Belti og braut. Að sögn utanríkisráðherra Íslands höfðu stjórnvöld ekki hafnað tilboðinu en ekki tekið því heldur. Sendiherra Kína á Íslandi brást við með því að saka Pence í viðtali við Morgunblaðið um „meinfýsinn rógburð“ og „falsfréttir“ vegna ummæla varaforsetans um Belti og braut og fullyrðinga hans um afstöðu íslenskra stjórnvalda í því efni.

Stefna Bandaríkjanna gagnvart Grænlandi og ummæli Pence og Pompeo í Íslandsheimssóknunum bera skýr merki stórveldasamkeppni. Þetta á við tilhneigingu til að líta svo á að ávinningur keppinautarins, hversu lítill sem hann kann að sýnast, hljóti að skaða mann sjálfan og veikja í samkeppninni (þetta er svonefnt zero-sum einkenni). Jafnframt er sóst eftir hylli og stuðningi ríkja, stórra sem smárra, til að styrkja eigin stöðu og loks reynt að grafa undan keppinautnum.

Með yfirlýsingum Pence og Pompeo í Íslandsheimsóknunum var með dæmigerðum hætti stórvelda verið að senda Kínverjum merki, skilaboð um að Ísland væri á áhrifasvæði Bandaríkjanna og Kína ekki velkomið. Tilboð um kaup á Grænlandi og afskipti af fyrirætlunum kínverskra verktaka þar í landi voru að sama skapi til að undirstrika að það er á bandarísku áhrifasvæði.

Mál kínverska fjarskiptarisans Huawei er angi af samkeppni Bandaríkjanna og Kína og hefur greinilega mikla þýðingu í augum stjórnvalda beggja stórvelda. Bandarísk stjórnvöld líta beinlínis fjandsamlegum augum á kínverska fyrirtækið og reyna að grafa undan því. Sendiherrar bæði Bandaríkjanna og Kína hafa reynt að þrýsta á Færeyinga varðandi Huawei. Bandaríski sendiherrann gerði það með fyrrnefndum öryggisrökum, sá kínverski með því að tengja Huawei við möguleika Færeyinga á viðskiptum við Kína.

Þá hefur Bandaríkjaþing pantað skýrslu frá landvarnaráðherranum um kínverskar fjárfestingar á norðurslóðum. Í skýrslunni skuli sjónum beint að áhrifum slíkra fjárfestinga á þjóðaröryggi Bandaríkjanna og stöðu þeirra í samkeppni stórvelda á norðurslóðum. Einnig hefur þingið beðið um skýrslu um hernaðarumsvif Kínverja og Rússa á svæðinu.

                                                          

Bandaríkin eru enn öflugust stórveldanna en Kína er næst í röðinni. Kína er þegar orðið efnahagslegt stórveldi og hefur markað sér stórveldastefnu. Kína er (og einnig Rússland) endurskoðunarsinnað (revisionist) stórveldi, en markmið slíkra velda er almennt að grafa undan ríkjandi skipulagi, heimsmála í þeim tilgangi að auka vald sitt og virðingu. Markmið Kínverja er einkum að veikja stöðu Bandaríkjanna í alþjóðakerfinu. Kína hefur stóraukið diplómatísk og pólitísk umsvif sín í alþjóðamálum og er í krafti efnahagslegrar burða í útrás í Asíu, Evrópu  og víðar, þar á meðal með Belti og braut áætluninni.

Samkeppni Kína og Bandaríkjanna á eftir að þróast á næstu áratugum. Hætta á stríði milli þeirra virðist lítil – með eðlilegum fyrirvara um hugsanlega hættutíma sem upp kunna að koma og geta haft neikvæð áhrif á ákvarðanatöku og atburðarás og valdið mistökum. Framan af að minnsta kosti munu Kína og Bandaríkin fyrst og fremst eigast við á pólitísku, efnahagslegu og tæknilegu sviði. Þetta er þegar svo gott sem orðin samkeppni á heimsvísu og hún mun væntanlega harðna með tímanum í efnahagslegu og hernaðarlegu tilliti vegna þess að Kína vex áfram ásmegin og vegna hugmyndafræðilegra þátta og ágreinings milli Bandaríkjanna og Kína.

Það var á tíma Obama stjórnarinnar að ákveðið var að beina þjóðaröryggisstefnu Bandaríkjanna í auknum mæli að Kína og að Asíu-Kyrrahafssvæðið fengi forgang í henni. Það hefur hert á þessu eftir að Trump varð forseti og deilur magnast um tækni og viðskipti, en það er alls ekki aðalatriði hvað samkeppnina við Kína varðar hvað stjórn er við völd í Washington hverju sinni. Bandaríkin munu í sívaxandi mæli beina sjónum að því að skapa mótvægi gegn Kína sem getur líklega orðið öflugasti keppinautur sem Bandaríkin hafa staðið frammi fyrir. Kína ætlar sér greinilega ráðandi stöðu í Asíu og mikil áhrif í öðrum heimshlutum og alþjóðakerfinu í heild.

Samkeppnin milli þessara tveggja mestu stórvelda heims verður meginþáttur í stefnu þeirra og afstöðu til flestra mála og ríkja í heiminum. Þess er ekki kostur í stuttri grein að fjalla nánar um samkeppni þeirra en gjarnan er gert ráð fyrir að hún eigi eftir að harðna og ráða mestu um alþjóðamál á öldinni.

Komi til þess eftir einhverja áratugi að Norðurskautsleiðin verði greiðfær, verður eins og áður sagði grundvallarbreyting á skipaflutningum í heiminum en áhrif á öryggismál yrðu einnig mikil. Íshafið yrði að mestu opið og Bandaríkin og Kína mundu gera ráðstafanir til að tryggja öryggi sitt gegn hugsanlegri ógn frá norðurslóðum. Það mundi, ásamt opnun Norðurskautsleiðarinnar, leiða til þess að samkeppni Bandaríkjanna og Kína á heimsvísu kæmi að fullu fram á norðurslóðum.

Greinin tengist eftirfarandi fyrri greinum á vefsíðunni :

Bandaríkin og Ísland og norðurslóðir – og Kína! – 10. október 2019.

Lítil hernaðarleg umsvif Rússa við Ísland – 2, apríl 2019.

Bandaríski flugherinn hyggur á framkvæmdir á Keflavíkurflugvelli fyrir tæpa sjö milljarða króna – 13. mars 2019.

Heræfingin Trident Juncture 2018 og hernaðarleg þýðing norðurslóða – 14.október 2018.

Hernaðarleg staða Íslands í sögu og samtíma – 4. mars 2018.

[1] The Role of Interdiction at Sea in Soviet Naval Strategy and Operations: An Intelligence Assessment, Central Intelligence Agency, National Foreign Assessment Center, maí 1978 (skýrsla gerð opinber og birt á alnetinu í júní 2017). https://www.cia.gov/library/readingroom/docs/DOC_0005530564.pdf

[2] Um  hernaðarleg áhrif hinna nýju langdrægu stýriflauga Norðurflotans, sjá: Unified Effort, Expert Commission on Norwegian Security and Defence Policy, Norwegian Ministry of Defence, 2015, Andrew Metrick and Kathleen H. Hicks, Contested Seas: Maritime Domain Awareness in Northern Europe, Center for Strategic and International Studies, mars 2018, Ísland og Bandaríkin – og norðurslóðir – og Kína!, Vefsíða um alþjóðamál og utanríkismál, 10 október 2019, Heræfingin Trindent Juncture 2018 og hernaðarleg þýðing norðurslóða, ibid,  14. Október 2018, Bandaríski flugherinn hyggur á framkvæmdir á Keflavíkurflugvelli fyrir tæpa 7 milljarða króna, ibid 13. Mars 2019,  Steve Wills, “Mind the (High North) Gap”, The Maritime Executive, 18. júlí 2018, Magnus F. Nordenman, “Five Questions NATO Must Answer in the North Atlantic”, US Naval Institute Proceedings, mars 2019, Magnus F. Nordenman, The New Battle for the Atlantic, Naval Institute Press 2019, Andrew Metrick, “(Un) Mind the Gap”, US Naval Institute Proceedings, október 2019.

[3] „The GIUK Gap´s Strategic Significance“, Strategic Comments, International Institute for Strategic Studies, október 2019.

[4] Unified Effort, Expert Commission on Norwegian Security and Defence Policy, Norwegian Ministry of Defence, 2015.

[5] Annual Report to Congress: Military and Security Developments Involving the People´s Republic of China 2019, Office of the Secretary of Defense, 2. maí 2019., bls. V.

[6] Ann-Marie Brady, „Facing up to China´s Military Interests in the Arctic“, China Brief, Jamestown Foundation, 10. desember 2019, og Ryan D. Martinson, The Role of the Arctic in China´s Naval Strategy, Jamestown Foundation, 24. desember 2019.

Helstu heimildir

Ísland og Bandaríkin – og norðurslóðir – og Kína!

(Byggt á erindi sem ég flutti á fundi Amerísk-íslenska viðskiptaráðsins og haldinn var í tilefni af degi Leifs Eiríkssonar, 9. október síðastliðinn.)

 Á fundinum talaði einnig David Livingston hjá Atlantic Council, sem er bandarísk hugveita. Hann ræddi um bandarísk stjórnmál og hvers væri að vænta varðandi forsetakosningarnar á næsta ári.  Ég var beðinn um að fjalla um stöðuna í bandarískum stjórnmálum en einnig um samskipti Íslands og Bandaríkjanna.

Hvað samskiptin varðaði lagði ég upp með að í þeim hefðu nýir og óvæntir hlutir verið að gerast að undanförnu.

Ég benti á að þrátt fyrir fall Sovétríkjanna hefðu Bandaríkin áfram öryggishagsmuni á Íslandi vegna Rússlands, þótt með allt öðrum hætti væri en varðandi Sovétríkin. Ísland mundi ekki um fyrirsjáanlega framtíð fá svipaða hernaðarlega þýðingu fyrir Bandaríkin og í kalda stríðinu þótt landið tengdist samkeppni þeirra við Rússa.

Nú tengdist Ísland einnig samkeppni Bandaríkjanna og Kína á heimsvísu og hvernig hún væri að birtast á norðurslóðum. Það hefði komið fram í Íslandsheimsókn Mike Pence, varaforseta Bandaríkjanna, og heimsókn Mike Pompeo, utanríkisráðherra. Megináhersla í málflutningi þeirra var á norðurslóðir og áhuga Kínverja á þeim og á að ná fótfestu á Íslandi.

Eftirfarandi er megininntak erindisins, en fundur Amerísk-íslenska viðskiptaráðsins fór fram á ensku.

I was asked to talk about US politics but also the US-Icelandic relationship. So I will begin by making a few remarks about the presidential race in the United States. Then I shall mainly focus on US policy with regard to Iceland and the bilateral relationship – where interesting and rather unexpected things and events – have been taking place.

President Trump seems to me to have a real chance to be reelected if the economy continues to do well, and if he continues to be unusual. The first is obvious and based on conventional wisdom. The latter refers to whether Trump can successfully mobilise the people who really helped make him president in 2016 – the nonvoters who showed up for him and the voters who switched to him. For this to happen he needs to continue to be unusual. That includes being able to say that he keeps his election promises, at least that he is clearly doing his best to do so. He needs to be credible to his base, which means remaining combative and aggressive in the alleged struggle against the elite and the conspiracies of the Democrats, the elite and the liberal media that he maintains he and his followers are up against. The question is – will this work in 2020? Well, it will be an uphill fight for the President, but I think he has more of a chance than many seem to believe.

The president´s chances for reelection are of course strongly a function of who will run against him. I read recently that „With 17 major candidates, the Democratic 2020 presidential field is one of the largest, most competitive, and most unpredictable in modern history.“ Former Vice President Biden is a candidate in the center of the Democratic field and he has been the frontrunner. Now Elizabeth Warren has become a challenge and a threat to Biden from the left – and in what direction will that take Biden? Not to the right, that´s for sure. The Democratic primaries have, I understand, a tendency to push people into a more left – or progressive position – as they say in America. But the Democrats need to influence not the converted, but to persuade swing voters who might vote for Trump -to turn their back on his politics and go for the Democratic candidate. The challenge is to come up with one who can do this. That is what electability means for the Democrats. Electability is a real thing as one commentator put it recently, and it is not to be found by leaning to the left – as far as I understand US politics.

Meanwhile national election day is still more than a year away and in view of that and my modest expertise in the field I shall stop here.

What about the relationship between the United States and Iceland?  – Generally it is not influenced by US politics. That is so primarily for the reason that Iceland is linked to US history and security interests through geography. Iceland´s strategic location is still of interest to the US despite the end of the Cold War and the collapse of the Soviet Union. So there is continuity but also a very interesting and recent change, but one which is also due to geography.

Let´s go quickly back in history: In World War II and during the Cold War Iceland´s strategic location was important to the security policy of the United States. The basic tenet of that policy was to prevent the rise of a dominant power on the European Continent. In World War 2 it was Nazi-Germany and later it was the Soviet Union which might become a such a continental hegemon and consequently a threat to Atlantic security and then on to North America.

One result would have been armed conflict in the North Atlantic between the dominant European power and the United States of America – including a battle over Iceland. Thus, from early in World War 2 and until the collapse of the Soviet Union in 1991, Icelandic security interests were basically the same as those of the United States. And during the World War allied bases in Iceland made an important contribution to victory over Germany and later to the containment and deterrence of the Soviet Union in the Cold War.

With the collapse of the Soviet Union the threat to the Atlantic, North America – and Iceland – from a dominant continental power disappeared. That means Iceland will not in the foreseeable future acquire the strategic significance it had for the United States for a good part of the 20th century. We will not see the return of a permanent US military presence – a US military base – in this country. Nevertheless, Russia remains a nuclear power – including with missiles in submarines kept in the high north – in the Barents Sea.

A grave crisis or conflict between NATO and Russia is generally considered unlikely. But should it come to that, the focus by US forces in this part of the World and – as the case might be, by other NATO forces – would be on the high north. It would be on the defense of Northern Norway, on threatening the missile submarines in the Barents Sea and on attacking Northwest Russia where the Northern Fleet and its bases are located. The flip side of this scenario is, of course, that the primary role of Russia´s Northern Fleet is the defense of the missile submarines and Northwest Russia. Has been since the 1970s.

In the unlikely event, Iceland´s role would most probably be much smaller than in the Cold War. This is mainly due to the Northern Fleet´s limited capability, compared to the Soviet one, to reach out into the North Atlantic. This capability will be further reduced in coming years. Meanwhile a trend towards long range cruise missiles will make such a reach less necessary than before.

Still it is to be expected that some support to US and NATO forces in Norway and the northern Norwegian Sea would come from US military aircraft in Iceland, primarily maritime patrol and anti submarine warfare aircraft. Some support would probably also come from tanker aircraft in Iceland and – which in a way is a different story – to military airlift from North America to Europe.

All these strategic factors are important, and Russia is still a competitor to the United States in international politics – albeit far from being militarily a successor the the Soviet Union. But although they are significant, those strategic factors in northern waters and the Arctic are not central to the main geopolitical dynamics in the World today. Nor are those strategic factors new, but can be traced back several decades or more.

There is, however, a new factor at play in the Arctic and it is already affecting the relationship between Iceland and the US. And this new element is related to the main geopolitical competition in the World.

So, what is this new element?

This year both US Vice President Mike Pence and Secretary of State Mike Pompeo have visited Iceland. Two high level American visits in the same year? Unique in the history of the relationship. And the Vice President and the Secretary apparently came not to talk mainly about Russia or the Atlantic but primarily about the Arctic and more specifically about their concern about China in the Arctic – including in Iceland.

What´s going on?

Pompeo came in February. At a press conference following a meeting with his Icelandic colleague Pompeo said Iceland had been neglected by the US. He put this neglect into the context of US competition with the Chinese and the Russians in the Arctic.

Pompeo said, “We know that when America retreats, nations like China and Russia will fill the vacum…“.  He added that the first thing that needed to be done to counter Russia and China in the Arctic was „to find friends and allies who are in the region…No more will we take our friends, our true allies, our partners for granted. We simply can’t afford to neglect them.”

Although Russia was included in the discourse the focus was much rather on China. At a preview of Pompeo´s trip an unnamed US „senior official“ said that „part of the reason for the stop in Iceland is… the problem of the rivals of the West developing bridgeheads in various parts of the world. We see Iceland as a place where the Chinese would like to develop a bridgehead, including through port capabilities, and doing so would position Iceland to be a natural hub for China vis-a-vis the Arctic”.  The US needed to be more visible and give Iceland an alternative to “Chinese courtship.”

Very interesting.

Admittedly Pompeo spoke in general terms, understandably so since important aspects of developments in the Arctic have yet to emerge more fully. That may take a long time and depends obviously on the progress of global warming.

So this was Pompeo – last February. Vice President Pence came here in early September. He made a statement to the press and took a few questions. Most of what he said was about China and he went further than Pompeo.  Pence warned Iceland against the Chinese telecom giant Huawe. He also expressed US appreciation that the Icelandic Government had rejected China´sproposal that Iceland join China´s Belt and Road Initiative through a Memorandum of Understanding – an MOU. According to Icelandic ministers though, the Government has not rejected the MOU, but has not accepted it either. And seems to be reluctant to do so. The Chinese proposal has lain unanswered in the Foreign Ministry in Reykjavik for two years. By the way the other Nordic countries have not entered agreements with China either although the Baltic states have done so.

So what do the Chinese want in Iceland? Quite a bit it seems.Their Ambassador in Reykjavik says they want to enhance the „connectivity“ between China and Iceland. In his words: „With the great policy support of the Belt and Road Initiative and financial platforms as the Asian Infrastructure Investment Fund and the Silk Road Fund, China and Iceland can work together to build a connectivity network of land, maritime, air and cyberspace featuring tourism infrastructure, Polar Silk Road shipping routes, direct flight and 5G communication network…“ Moreover the Ambassador has said that Iceland fits well into the Belt and Road Initiative due to its geographic location as a hub for shipping and aviation should China succeed in developing a Polar Silk Road in the Arctic. He added that it was premature to speak of individual projects but added that mainly harbors and airports would come under consideration.

Now, what does Iceland want in its relationship with the United States? Well, during the Pence and Pompeo visits, reaching a free trade agreement appeared to be the main issue for the Icelandic Foreign Minister. Pompeo agreed to regular trade consultations between the two countries, but otherwise spoke, at least publicly, in very general terms – evasively even – about actual trade agreements. The Vice President seemed at best noncommittal. He mentioned trade only once when talking to the press – and it was with regard to the US trade conflict with China.

The US is by far the biggest market the Icelanders have with which they do not have a free trade agreement. In the best of circumstances it takes years to reach free trade agreements and business with tiny Iceland is of course of no economic significance to the United States. Perhaps, the apparent new China dimension in American policy towards Iceland may eventually help in this regard.

Let me begin to sum up – and make a couple of additional points.

It is worth repeating and stressing that neither Pence nor Pompeo made Russia a priority in their visits and there was no mention of any permanent presence of US military forces again in Iceland. They were not interested in the Atlantic, but the Arctic.  None of this is surprising given the radically different strategic context now compared to the Cold War and World War 2.

As I explained before:  A return of US military bases to Iceland is dependent on developments on the European Continent – not on developments in the Arctic.

The lack of emphasis by Pence and Pompeo on Russia probably reflects the fact that Russian strategic interests in the Arctic are known and predictable. Have been so for decades. Russia´s reach is limited beyond adjacent areas in that its navy is more and more a green water navy as they say rather than a force for blue water, or open ocean, operations.

The main purpose of the Pompeo and Pence visits seems clearly to have been to underline to the Chinese that Iceland is in the US sphere of influence. The Chinese for their part seem intent on gaining a foothold here and both Pompeo and Pence, but particularly the Vice President, were openly working to counter and preempt such a Chinese move.

So Iceland remains linked to American security interests vis a vis Russia, although more remotely than before and is now also linked to competition between the US and China. For that reason Iceland appears to be of greater interest to US than it has for quite some time. After years of indifference– even neglect, as Secretary Pompeo put it.

So what may the future behold?

The forces primarily shaping the international system are reflected in a historic geopolitical shift from dominance of the Euro-Atlantic area to that of the Asia-Pacific region. That´s where the center of gravity is moving. Away from our part of the World.

However, and with continued global warming and still no prospect of a transformation of world energy from strong dependence on fossil fuels, the signs are that the next several decades will see the opening of the Arctic well beyond what has taken place so far. The consequence will be greatly increased extraction of resources, the full opening of the Northern Sea Route and even –albeit still further in the future – of the Trans Polar Route across the Arctic. The latter would open the area to large container ships – a prerequisite for Arctic sea lanes providing any kind of an alternative to the Suez canal and other main shipping routes of the World.

While most likely quite a long way off, the opening of the Trans Polar Route would obviously lead to major geopolitical change making the Arctic an area of global significance. It would bring the North Atlantic back into geopolitical focus since there would be the Euro Atlantic part of the Trans Polar Route.  And at that Euro Atlantic part is where Iceland is located. – At what would be a crossroads – so to speak – between Europe, North America and Asia. On the Arctic shipping lanes that would then be linking those parts of the World. Finally the Trans Polar Route would open approaches to North America across the Arctic from Asia affecting the security interests of the United States.

All a long way off – most probably. Even so, the importance for the US to signal their interest in our part of the World to China is apparent. What  – in concrete terms – drives the Chinese interest in Iceland at this point in time and why they are pressing for an MOU now – is less clear.  Except as I said to gain a foothold, which to the Chinese may seem a concrete interest, even at this relatively early stage in Arctic developments.

Meanwhile the Icelanders have good reason to keep a close eye on developments and contemplate their short and long term interests when it comes to great power competition the Arctic.

 

 

Á NATO framtíð fyrir sér eftir sjötugt?

Hinn 4. apríl fagnar NATO sjötugsafmæli sínu á hátíðarfundi utanríkisráðherra bandalagsins í Washington. Það eru Bandaríkin, sem fyrst og fremst hafa haldið bandalaginu gangandi allan þennan tíma og tryggt velgengni þess. Framtíð NATO virðist hins vegar í síauknum mæli vera í höndum evrópsku bandalagsríkjanna.

Bandaríkin tóku þátt í síðari heimsstyrjöld á meginlandi Evrópu til að koma í veg fyrir að Þýskaland nasismans næði þar ráðandi stöðu, sem ógna mundi öryggi Bandaríkjanna. NATO var stofnað af því Bandaríkin ákváðu eftir síðari heimsstyrjöld að halda áfram þátttöku í öryggismálum Evrópu, að þessu sinni til að koma í veg fyrir að Sovétríkin næðu ráðandi stöðu á meginlandinu. Þeir hagsmunir lutu auðvitað einnig að sameiginlegum gildum og hagsmunum með Evrópuríkjum bandalagsins, en það breytir ekki því að NATO varð til vegna Bandaríkjanna. Og þau hafa haldið bandalaginu, sem sannanlega er sögulega einstakt, gangandi pólitískt og hernaðarlega í sjö áratugi, enda haft miklu meiri burði til þess en nokkurt hinna aðildarríkjanna. Samheldni NATO í krafti þeirrar forystu og afls sem Bandaríkin lögðu til hafði lykilþýðingu fyrir þróun kalda stríðsins og réði mestu um þau málalok að kommúnisminn hrundi og Sovétríkin féllu.

Kunnugt er að Trump Bandaríkjaforseti hefur ljóst og leynt lýst efasemdum um NATO. Síðast í byrjun þessa árs var í því efni haft eftir ónefndum heimildarmönnum í stjórn hans að forsetinn hefði tjáð embættismönnum sínum oftar en einu sinni að hann vildi að Bandaríkin hættu í bandalaginu. Það er fremur ólíklegt, meðal annars vegna þess að kæmi sú stefna fram mundi hún mæta harðri andstöðu í báðum flokkum á Bandaríkjaþingi.

Hins vegar – og óháð Trump og stefnu hans  – eru nokkrir stórir þættir að verki, sem ef að líkum lætur, eiga eftir að hafa veruleg áhrif á stefnu Bandaríkjanna í öryggismálum og þátttöku þeirra í NATO.  Þessir áhrifaþættir koma ekki strax að fullu fram og leiða ekki til þess að bandalagið verði lagt niður, en valda líklega því að herstyrkur Bandaríkjanna í Evrópu minnki enn frekar en gerðist í kjölfar kalda stríðsins. Hvað framtíð bandalagsins varðar, þá er svo komið að ætla má að hún verði fremur í höndum Evrópuríkja þess en Bandaríkjanna.

Fyrsti og mikilvægasti áhrifaþátturinn, sem snertir NATO í öryggisstefnu Bandaríkjanna, er að eftir fall Sovétríkjanna var ekki lengur hætta á að stórveldi næði þannig ráðandi stöðu á meginlandi Evrópu að fyrr en síðar væri öryggi Bandaríkjanna ógnað. Rússland er ekki og verður ekki stórveldi af því tagi. Veldi þess er svæðisbundið og öryggishagsmunir þess aðallega þeir að tryggja ítök á áhrifasvæði, sem nær til fyrrum Sovétlýðvelda annarra en Eystrasaltsríkjanna.

Í öðru lagi er hin geópólitíska þungamiðja í heiminum að færast frá svæði sem má kalla Evrópu-Atlantshafssvæðið. Þar eru Bandaríkin og helstu Evrópuríki í lykilhlutverkum og þarna hefur þungamiðja heimsmálanna lengi legið. Nú er Asíu-Kyrrahafssvæðið að taka við. Þar hafa mesta þýðingu Bandaríkin og hið rísandi stórveldi, Kína. Að skapa mótvægi við Kína er að verða meginþáttur í utanríkis- og öryggisstefnu Bandaríkjanna. Hann hefur frá því á tímum Obama stjórnarinnar haft þau áhrif á áætlanagerð bandaríska hersins að Asía og Kyrrahafssvæðið fá í auknum mæli forgang fram yfir aðra heimshluta.

Þriðji stóri áhrifaþátturinn lýtur að mikilli og áframhaldandi skuldasöfnun ríkissjóðs Bandaríkjanna á sama tíma og uppi er vaxandi þörf fyrir fé til velferðarmála og endurnýjunar innviða. Ríkisskuldirnar nema nú 22 trilljónum dollara sem er ívið hærri upphæð en þjóðarframleiðslan.

Skoðanakannanir gefa til kynna að jarðvegur sé í Bandaríkjunum fyrir breytingar á öryggisstefnunni. Þannig virðist stór hluti bandarísks almennings vera lúinn þegar kemur að hermálum og kostnaði við þau almennt og herleiðangra til fjarlægra staða sérstaklega. Hvað NATO varðar kemur í ljós að þótt meirihluti sé hlynntur bandalaginu er einnig umtalsverður hluti á þeirri skoðun að það gagnist Evrópuríkjum þess meira en Bandaríkjunum. Kannanir hafa meira að segja bent til að bandarískur almenningur sé á báðum áttum þegar kemur að spurningu um hvort Bandaríkin eigi að fara í stríð til að standa við skuldbindingar sínar í NATO. Ein könnun sýndi að 54 prósent mundu styðja það en 46  prósent vera á móti. Þá var verið að spyrja sérstaklega um hvort ætti að standa við skuldbindingar í garð Eystrasaltsríkis eftir innrás Rússa í það. Í annarri könnun studdu einnig 54 prósent að Bandaríkin ættu að standa við skuldbindingar sínar vegna Eystrasaltsríkis eftir árás og 42 prósent voru á móti („Americans Want a Less Aggressive Foreign Policy. It’s Time Lawmakers Listened to Them“, Time, 19 febrúar 2019 og Worlds Apart: U.S. Foreign Policy and American Public Opinion, Eurasia Group Founcation, 2019, „Large Majorities in Both Parties Say NATO is Good for the U.S.“, Pew Research Center, 2. Apríl 2019..) Loks sýna kannanir ríka andstöðu við að útgjöld til hermála verði aukin frekar og stuðning við að í stað þess að verja meira fé til þeirra verði því varið til innanlandsþarfa og til að grynnka á skuldum ríkisins.

Til að mæta auknum útgjöldum vegna áherslu á Asíu, Kyrrahaf og Kína má búast við að til þess komi að Bandaríkin minnki hernaðarlegan viðbúnað sinn í Evrópu. Þar leggja þau enn í mikinn kostnað því 60 þúsund manns úr Bandaríkjaher eru staðsettir þar. Voru um 400 þúsund þegar mest var í kalda stríðinu.  Ætla má að herstyrkurinn sem eftir verði í Evrópu muni í síauknum mæli verða skipulagður þannig að hersveitir fari þangað frá Bandaríkjunum til tímabundinnar dvalar. Þannig er nú staðið að málum af hálfu Bandaríkjahers í ríkjum í Austur Evrópu við framkvæmd sérstakrar stefnu um fælingu gegn Rússlandi (European Deterrence Initiative). Hún var mótuð eftir að Rússar innlimuðu Krím og hófu hernaðaríhlutun í átök í austurhluta Úkrænu, og er ætlað að undirstrika skuldbindingar Bandaríkjanna í NATO. Um er að ræða fremur fámennan liðsafla á hverjum stað. Landherinn miðar til dæmis við 6000 manns samtals í Austur Evrópu á hverjum tíma og að hverri sveit eða liðseiningu sé haldið úti þar í níu mánuði í senn.

Verulegur stuðningur er í Bandaríkjunum, á þingi og meðal almennings, við þá stefnu, sem Trump hefur beitt sér mjög fyrir og með miklu harkalegri hætti en fyrirrennarar hans, að bandamennirnir í NATO greiði meira af kostnaði við bandalagið en þeir gera nú. Bandaríkin greiða mikinn meirihluta kostnaðarins. Ein skoðanakönnun sýndi að næstum helmingur líti svo á að Bandaríkjunum beri ekki að verja bandamenn sína í NATO nema þeir auki útgjöld til varnarmála („Nearly half of Americans link defense of NATO to allies’ spending“, Reuters/Ipsos poll, Reuters, 18. Júlí 2018).

Mörg Evrópuríkja bandalagsins eiga langt í land með að uppfylla skuldbindingu sem þau tókust á hendur á leiðtogafundi þess 2014 um að auka framlög til hermála þannig að þau yrðu 2 prósent af þjóðartekjum í síðasta lagi á árinu 2024. Mikilvæg ríki eins og Noregur sem á landamæri að Rússlandi nær því til dæmis líklega ekki. Útgjöld Norðmanna verða í ár 1.56 prósent af þjóðartekjum. Önnur ríki svo sem Kanada, Holland, Belgía og Spánn standa sig mun lakar. Sjónir beinast þó einkum að Þýskalandi, mikilvægasta Evrópuríkinu, sem ver einungis 1.2 prósentum af þjóðartekjum til hermála, er með her í lamasessi að sagt er og mun ólíklega ná 2ja prósenta markinu á árinu 2024. Af þeim rúmlega 60 þúsund liðsmönnum Bandaríkjahers, sem enn eru staðsettir í Evrópu, er rúmur helmingur í Þýskalandi.

Í kalda stríðinu var oft uppi óánægja í Bandaríkjunum með framlög Evrópuríkja NATO til hermála. En þá voru skýr tengsl milli þátttökunnar í NATO og grundvallaröryggishagsmuna Bandaríkjanna. Það var með öðrum orðum ljóst hvað þau fengju í staðinn fyrir að taka á sig meirihlutann af fjárhagslegu byrðunum af bandalaginu. Því leiddi gagnrýni á frammistöðu bandamannanna ekki til neins alvarlegs þrýstings á þá. Núna eru öryggishagsmunir Bandaríkjanna í Evrópu eins og fyrr segir miklu minni en þá var.

Það er mikilvægt fyrir framtíð NATO að komið verði á nýrri verka- og kostnaðarskiptingu milli Bandaríkjanna og Evrópuríkjanna í bandalaginu. Til að koma í veg fyrir hættu á að NATO verði skelin ein hernaðarlega þurfa þau síðarnefndu að taka á sig þyngri byrðar til að fylla í skarðið þegar Bandaríkjamenn minnka herstyrk sinn í álfunni. Þau hafa burði til þess, ef pólitískur vilji er til staðar, sem ætti að vera líti þau svo á að þeim stafi hætta frá Rússlandi. Evrópuríkjunum, sem samanlagt hafa þjóðarframleiðslu sem er um sjöfalt meiri en framleiðsla Rússlands, er fjárhagslega í lófa lagið að mynda hernaðarlegt mótvægi við það og hefðu að auki Bandaríkin að bakhjarli.

Framferði Rússa gagnvart Úkrænu, gróf brot gegn fullveldi hennar og Georgíu, sem og afl rússneska hersins á nærsvæðum Rússlands kalla vissulega á að NATO hafi trúverðuga hernaðargetu. Ólíklegt er þó að Evrópuríkin þyrftu í því skyni að verja ofurfjárhæðum til hermála. Rússland er svæðisbundið stórveldi, eins og bent var á hér að framan, og hernaðaríhlutunin í borgarastríðið í Sýrlandi breytir því ekki, né heldur að senda einhverja tugi tæknimanna til Venesúela til að sjá til þess að rússnesk vopn stjórnarhersins virki. Auk takmarkaðrar almennrar efnahagsgetu og fremur daufar horfur í því efni, þá eru meginmarkmið öryggisstefnu Rússa afmörkuð; að tryggja áhrifasvæði sitt eins og fyrr sagði. NATO virðist viðurkenna það í reynd. Þannig virðast ekki líkur á að Úkrænu eða Georgíu verði boðin aðild að bandalaginu.  Enda mundi stjórnin í Moskvu ekki sætta sig við aðild þeirra að NATO.

Auk þess að Bandaríkjastjórn mun áfram þrýsta á bandamennina í Evrópu um að þeir auki útgjöld til varnarmála, þá herma fréttir að Trump stjórnin leggi áherslu á að bandalagið gangi í lið með Bandaríkjunum við að skapa mótvægi við Kína á sviði viðskipta og tækni. Þetta er sú stefna sem Bandaríkin hafa gagnvart ýmsum vinaríkjum í Asíu og miðar að koma í veg fyrir að Kínverjar fái pólitísk áhrif með viðskiptum við þessi ríki og með lánum til þeirra og fjárfestingum í þeim. Fjárfestingar Kínverja í Evrópu nema nú samtals rúmum 300 milljörðum dollara og vaxa hratt.

 

NATO er að öllu leyti sögulega einstakt hernaðarbandalag og orðstír þess og árangur ætti að halda því við lýði.  Það var ekki bara að Bandaríkin og NATO sigruðu í kalda stríðinu. Bandaríkin breyttu líka sögu Evrópu að því leyti að öryggistryggingin sem fólst í þátttöku þeirra í NATO tryggði frið milli Evrópuríkjanna og lagði grunninn að efnahagslegum framförum og því sem nú er Evrópusambandið.  Stöðugleiki og velferð Evrópu er í hag Bandaríkjanna, meðal annars vegna mikilla viðskiptahagsmuna og náinna efnahagslegra tengsla við álfuna.

Eftir sem áður stendur upp úr á sjötugsafmæli NATO að í Bandaríkjunum beinast sjónir í auknum mæli annars vegar inn á við og hins vegar í átt til Asíu og Kyrrahafs. Þangað er hin geópólitíska þungamiðja heimsins að færast og þar er Kína, öflugasti keppinautur Bandaríkjanna. Evrópuríkin þurfa að bregðast við þessum staðreyndum og leggja mun meira af mörkum til sameiginlegra varna í NATO en þau gera nú. Að öðrum kosti getur skapast óvissa um framtíð bandalagsins.

Lítil hernaðarleg umsvif Rússa við Ísland

Í Morgunblaðinu í dag er frétt um að almennt sé lítið um rússneskar herflugvélar við Ísland á svonefndu loftrýmiseftirlitssvæði (“Almennt lítið um rússneskar flugvélar”, Morgunblaðið 2. apríl 2019.). Það er byggt á svari utanríkisráðuneytisins við fyrirspurn blaðsins um umferð slíkra flugvéla.

Á þessari vefsíðu hefur komið fram (4. mars 2018, Hernaðarleg staða Íslands í sögu og samtíma, bls. 35.), byggt á fáanlegum upplýsingum, að vart hafi orðið að jafnaði við þrjár rússneskar herflugvélar á ári við landið. Það er hverfandi lítið miðað við það sem var í kalda stríðinu. Nú kemur í ljós samkvæmt svarinu til Morgunblaðsins að engar slíkar vélar komu nálægt landinu á árunum 2016 og 2017 þannig að meðaltalið lækkar. Þá kemur fram að um eitt skipti var að ræða á árinu 2018 og á vefsíðu landhelgisgæslunnar 18. mars 2019 er greint frá því að það hafi verið í desember.  Þarna virðist hafa verið um að ræða tvær sprengjuþotur sem flugu niður Atlantshafi til Venesúela í desember og voru þar í nokkra daga áður en þær sneru aftur heim. Í mars 2019 var flogið tvisvar í veg fyrir rússneskar herflugvélar nálægt Íslandi, tvær vélar í hvort skipti. Þær voru af gerðinni Tupolev Tu-142, sem eru könnunar- og kafbátaleitarflugvélar (ekki sprengjuflugvélar eins og ranglega hefur komið fram). Ítalskar orrustuþotur flugu til móts við Tu-142 vélarnar en svo vildi til að þotur frá ítalska flughernum voru á Íslandi við loftrýmisgæslu á vegum NATO. Loftrýmisgæslu er einungis haldið uppi hluta af ári en óháð því greina ratsjár íslenska loftvarnakerfisins flugvélar sem koma í námunda við landið.

Til samanburðar má geta þess að þegar mest var á níunda áratugnum flugu orrustuþotur bandaríska varnarliðsins í herstöðinni í Keflavík til móts við um 170 rússneskar herflugvélar á ári; og samtals rúmlega 3000 vélar á árunum 1962-1991 (Albert Jónsson, Ísland, Atlantshafsbandalagið og Keflavíkurstöðin, Öryggismálanefnd 1989.) Eftir kalda stríðið lá flug langdrægra rússneskra herflugvéla utan Rússlands að mestu niðri þar til um og upp úr 2006.

Á alnetinu er unnt að fylgjast með fréttum af ferðum langdrægra rússneskra herflugvéla utan Rússlands undanfarin ár því viðkomandi stjórnvöld greina frá því þegar flugherir þeirra fljúga í veg fyrir vélarnar og fylgja þeim. Tölurnar frá íslenskum stjórnvöldum ríma í aðalatriðum við upplýsingar um hernaðarflug Rússa á undanförnum árum nálægt Bretlandi og við Alaska, en þetta eru þeir staðir, ásamt Íslandi, sem þær koma helst að fjarri Rússlandi. Flestar hafa þær verið við Bretland. Þá hefur verið töluvert um flug rússneskra hervéla nær Rússlandi í námunda við norður Noreg en einnig suður með Noregsströnd og þá oft þær sömu og sjást við Bretland.

Breski flugherinn flaug átta sinnum á ári í veg fyrir rússneskar herflugvélar á árunum 2013, 2014 og 2015, fimm sinnum 2016, 3svar sinnum 2017 (Ministry of Defence, Air Command Secretariat, 2. febrúar 2018) og í eitt skipti 2018 (“RAF fighters intercept Russian bombers near UK”, The Guardian, 15. janúar 2018.). Á þessu ári hefur breski flugherinn flogið tvisvar á móti rússneskum flugvélum.

Við Alaska voru rússneskar herflugvélar einu sinni á árinu 2015, aldrei á árinu 2016 en tvisvar 2017, og 2018 var aftur flogið tvisvar til móts við slíkar flugvélar. Á þessu ári hefur verið flogið einu sinni til móts við rússneskar vélar, þá norður af Kanada.

Hvað varðar rússneska kafbáta á Atlantshafssvæðinu í námunda við Ísland, þá mun umferð þeirra hafa aukist undanfarin ár frá því að hafa verið næstum engin um langt árabil eftir kalda stríðið. Rússneskir kafbátar hafa að því er virðist verið afar fáir á hafsvæðum í nágrenni Íslands. Það er byggt á upplýsingum frá Isavia um veru bandarískra kafbátaleitarflugvéla á Keflavíkurflugvelli. Þegar kafbátur er á ferð þarf nokkrar slíkar svo unnt sé að leita að honum eða fylgja honum eftir. Það verður að gera allan sólarhringinn, sem kallar á hóp kafbátaleitarflugvéla til landsins. Byggt á þessari aðferð virðist hafa verið einn rússneskur kafbátur á svæðum í grennd við Ísland frá því þeirra varð fyrst vart 2014. Um þetta var fjallað á vefsíðunni í mars 2018  (Hernaðarlega staða Íslands í sögu og samtíma, bls. 32-33.) Eftir það virðist einn kafbátur hafa komið til viðbótar í námunda við Ísland.

Lítil hernaðarumsvif Rússa nálægt Ísland endurspegla í fyrsta lagi að þótt rússneski herinn sé öflugur í næsta nágrenni Rússlands hefur hann mjög takmarkaða getu utan þess svæðis. Það mun þó breytast að því leyti að skip hans, kafbátar og flugvélar verða í framtíðinni líklega búin langdrægari stýriflaugum en nú er, sem skjóta má frá nærsvæðum Rússlands á skotmörk á landi í allt að 4500 kílómetra fjarlægð.

Í öðru lagi og hvað Atlantshaf varðar þá er forgangsverkefni rússneska Norðurflotans ekki úti á Atlantshafi, heldur að tryggja varnir bækistöðva á Kolaskaga í Norðvestur Rússlandi og kafbáta sem er aðallega haldið úti í Barentshafi og hafa um borð langdrægar eldflaugar sem bera kjarnavopn. Þetta hefur verið forgangsverkefni frá því á áttunda áratugnum en munurinn er sá að í kalda stríðinu var Norðurfloti Sovétríkjanna miklu stærri en sá rússneski er nú. Hvað langdrægar flugvélar varðar, þá réði sovéski herinn yfir mun fleiri slíkum vélum en sá rússneski, sem þarf að auki að reiða sig á flugvélakost frá Sovéttímanum sem er viðhaldsfrekur og bilanagjarn þrátt fyrir uppfærslur. Eftir sem áður virðist talin þörf á að senda flugvélar á fjarlægar slóðir í þjálfunarskyni og til að minna á að Rússland á langdrægar vélar sem geta borið venjuleg vopn eða kjarnavopn.

Rússneskir kafbátar, sem koma út á Atlantshaf, eru svonefndir árásarkafbátar (attack submarine), það er ætlaðir til að granda öðrum kafbátum, skipum eða skotmörkum á landi. Rússar hafa fáa slíka báta, eða 15-17, og þeir eru flestir smíðaðir á níunda áratugnum í kalda stríðinu. Þeir eru því viðhaldsfrekir og gjarnan talið að einungis helmingur þeirra sé nothæfur (operational) á hverjum tíma og jafnvel minna en það. Norðurflotinn hefur tekið einn nýjan árásarkafbát í notkun á undanförnum árum og verið er að prófa annan sömu tegundar áður en hann verður tekinn í notkun. Þetta eru bátar af svonefndri Yasen gerð. Ætlanin er að smíða 6-7 slíka báta á næstu tíu árum, en óvíst mun hvort það tekst af fjárhagsástæðum. Smíði Yasen bátanna hefur gengið hægt enda er hún afar dýr og flókin og sama á við viðhald og rekstur þeirra. Árásarkafbátum Norðurflotans kann því að fækka enn frekar fram til 2030 þegar óhjákvæmilega verður að taka úr notkun báta sem smíðaðir voru á Sovéttímanum.

Heimildir

Bandaríski flugherinn hyggur á framkvæmdir á Keflavíkurflugvelli fyrir tæpa 7 milljarða króna

Flugher Bandaríkjanna stefnir á næstu árum að framkvæmdum á öryggissvæðinu á Keflavíkurflugvelli. Fyrir liggur áætlun um þær að fjárhæð 57 milljónir dollara fram til ársins 2021 eða sem svarar til um 6.8 milljarða króna.( Construction Programs (C-1), Department of Defense Budget Fiscal Year 2020, March 2019, Office of the Under Secretary of Defense (Comptroller), State-1.)  Það bætist við um 20 milljónir dollara, eða rúma 3 milljarða króna, sem bandaríski sjóherinn ætlar að verja vegna flugskýlis fyrir kafbátaleitarflugvélar á flugvellinum. Þótt næstum 80 milljónir dollara sé umtalsverð fjárhæð fela þessar áætlanir ekki í sér grundvallarbreytingu eða kaflaskipti í varnarsamstarfi Bandaríkjanna og Íslands. Bandaríkjaher er ekki að koma aftur til Keflavíkur.

Áður hefur verið fjallað hér á vefsíðunni um aðstöðuna fyrir kafbátaleitarflugvélar bandaríska sjóhersins og hér á eftir verður eingöngu rætt um áætlun flughersins. Féð, sem rennur til hennar, kemur úr sjóðum sem standa undir auknum viðbúnaði Bandaríkjahers í Evrópu samkvæmt sérstakri stefnu um að efla fælingu gegn Rússlandi. Á ensku heitir stefna Europan Deterrence Initiative og hefur verið veitt um 6 milljörðum dollara til hennar á ári (af um 700 milljarða árlegum heildarútgjöldum Bandaríkjanna til hermála). Obama stjórnin mótaði stefnuna í kjölfar þess að samskipti NATO og Rússlands versnuðu eftir að Rússar innlimuðu Krím og hófu hernaðaríhlutun í innanlandsátök í Donbass héraði í austurhluta Úkrænu. Stefnan felur í sér aukna tímabundna (rotational) viðveru hersveita og flugsveita í Evrópuríkjum og hefur einnig leitt til þess að fé hefur verið varið til viðhalds, endurnýjunar og byggingar innviða í herstöðvum og á flugvöllum.  Framkvæmdirnar sem standa til á Keflavíkurflugvelli lúta að viðhaldi og endurnýjun flughlaða og akstursbrauta á öryggissvæðinu sem og að stækkun á flughlaði og byggingu á nýju hlaði. Einnig verður viðeigandi ljósabúnaður endurnýjaður. Umrædd svæði eru ekki notuð af flugvélum í almennri umferð um Keflavíkurflugvöll og því ekki hluti af viðhaldskerfi flugvallarins.

Í gögnum flughersins um áætlunina, sem birt eru á alnetinu, kemur fram að þörf sé fyrir að ráða yfir öruggri og nægri aðstöðu (infrastructure) á öryggissvæðinu svo að ætíð (24-hour operational requirement) megi taka við allt að tveimur orrustuflugsveitum. Í einni flugsveit eru á bilinu 18-24 orrustuþotur. Að auki á að tryggja að allt að tvær sveitir stuðningsflugvéla (support aircraft squadrons) geti notað aðstöðuna á öryggissvæðinu. Þar er væntanlega einkum átt við eldsneytisflutningaþotur, sem þjóna orrustuþotunum, og í  hverri slíkri sveit eru yfirleitt 12 flugvélar. Þá segir í áætlun flughersins að hún muni „beinlínis bæta nýtingu á flugvellinum, efla aðstöðu þar og viðbragðsgetu og tryggja áframhaldandi og aukna notkun í framtíðinni til að styðja við tvíhliða og fjölhliða æfingar og þjálfun með bandamönnum og samstarfsaðilum.“ (This project will directly improve airfield presence, bolster airfield capability and readiness and secure continued and expanded airfield use into the future to support bilateral and multilateral exercises and training with allies and partners.) (Department of the Air Force, Military Construction Program, Fiscal year (FY) 2018 Budget Estimates, Justification Data Submitted to Congress, May 2017, bls. 261-262.)

Í aðalatriðum er í fyrsta lagi um að ræða viðhald og endurbætur á akstursbrautum og flughlöðum sem og ljósabúnaði. Þessi hluti verður unnin í ár. Í öðru lagi verður útbúið svæði fyrir búðir (Beddown Site) fyrir færanlegt lið og búnað. Þetta er skipulagt í færanlegum einingum sem kallast Deployable Air Base Systems og hver slík eining felur í sér skýli – tjöld og gáma – til íbúðar og fyrir ýmiskonar starfsemi, rafala, farartæki, vinnuvélar, birgðir af ýmsu tagi o.s.frv.  Þessar færanlegu einingar eru annaðhvort fluttar með hraði til staða þar sem þeirra er þörf eða búnaðinum komið fyrir þar þannig að einungis þurfi að flytja þangað flugvélar og mannskap. Í þriðja lagi ráðgerir flugherinn að stækka flughlað svo taka megi við umræddum flugvélafjölda. Sem fyrr segir er stefnt að því að þessum framkvæmdum öllum verði lokið á árinu 2021.

Í skýringum við áætlunina kemur fram að umrætt viðhald sé nauðsynlegt til að koma í veg fyrir frekari skemmdir og niðurníðslu flughlaða og akstursbrauta, en einnig er ljóst að um nýframkvæmdir er að ræða sem lúta að stækkun á flughlaði og svæði fyrir herbúðir.

Fram kemur að áætluninni sé ætlað að styðja við fyrrnefnda fælingarstefnu í Evrópu sem og þann þátt í henni sem nefnd er Operation Atlantic Resolve. Hann felst í því að halda úti tímabundið hersveitum, þar á meðal flugssveitum, í ýmsum Evrópulöndum, þó einkum Eystrasaltsríkjunum, Pólandi, Búlgaríu, Rúmeníu og Ungverjalandi.

Þá er ljóst að áætlun flughersins varðandi Keflavíkurflugvöll hefur hernaðarlega þýðingu sem lýtur að viðbúnaði á Íslandi á hugsanlegum hættutíma eða í átökum. Um þá hlið mála var fjallað hér á vefsíðunni í október síðastliðnum í færslu um heræfinguna Trident Juncture 2018 og hernaðarlega þýðingu norðurslóða. Einnig í ritgerðinni Hernaðarlega staða Íslands í sögu og samtíma, sem var birt á vefsíðunni í mars 2018.

Áætlun flughersins nú felur ekki í sér að áhugi Bandaríkjahers á Íslandi sé að taka grundvallarbreytingu. Fyrst og fremst virðist verið að viðhalda almennu hlutverki Íslands varðandi liðsflutninga í lofti til Evrópu og hlutverki þess í hugsanlegum átökum á norðurslóðum. Þungamiðja þeirra yrði að líkindum langt fyrir norðan landið. Þá eru forsendur áætlunarinnar að miklu minni að umfangi en þær sem uppi voru í kalda stríðinu varðandi liðsaukaáætlanir vegna Íslands og fyrirætlanir í nágrenni þess (Sjá Albert Jónsson, Ísland, Atlantshafsbandalagið og Keflavíkurstöðin, Öryggismálanefnd 1989).

 

Heimildir